รื่องนี้ให้เสร็จ นั่นก็เป็นผล ลดีต่อทั้งสองอย่าง
ดังนั้นเจียงเซี่ยนจึงพิถีพิถันทักษะในการพูดเล็กน้อย
นางเม้มปาก พลางเงยหน้ามองหลี่ฉางชิง
หลี่ฉางชิงรู้สึกได้ทันทีว่าเจียงเซี่ยนมีเรื่องจะคุยกับเขา และมีเรื่องที่สำคัญมากจะคุยกับเขา
ทว่าปกติพ่อสามีกับสะใภ้ต่างต้องหลีกเลี่ยงการเป็นที่น่าสงสัย
หลี่ฉางชิงอดไม่ได้ที่จะลูบศีรษะอย่างลำบากใจ แต่ความกล้าและไม่กลัวที่เป็นโจรท้องถิ่นยังคงได้เปรียบ
เขาเอ่ยกับฮูหยินเหอว่า “เจ้าออกไปก่อน ข้ามีเรื่องจะคุยกับลูกสะใภ้”
ฮูหยินเหองุนงงตั้งแต่ตอนที่เจียงเซี่ยนเอ่ยว่าจะกลับเมืองหลวงแล้ว
เจียงเซี่ยนกล้าพูดออกมาแบบนี้ได้อย่างไร?
นางแต่งมาตระกูลหลี่สิบกว่าปี ก็กลับบ้านของตนเองแค่สองครั้ง ครั้งหนึ่งมารดาของนางป่วย อีกครั้งคือบิดาของ นางเสียชีวิต
เจียงเซี่ยนเอ่ยออกมาอย่างไม่สนใจไยดีแบบนี้ หลี่ฉางชิงจะมีปฏิกิริยาอย่างไร?
นางจ้องหลี่ฉางชิงตาไม่กะพริบ สุดท้ายเจียงเซี่ยนพูดสองสามคำ หลี่ฉางชิงกลับให้นางหลบไป?
นี่…นี่ยังใช่หลี่ฉางชิงที่พูดคำไหนคำนั้นหรือไม่?
เจียงเซี่ยนกรอกยาเสน่ห์อะไรให้หลี่ฉางชิง?
จนฮูหยินเหอออกจากห้องโถง และถูกลมกลางคืนในเดือนแปดพัดจนตัวสั่น ก็ไม่เ
