ของอีกคนหนึ่งอีกแล้ว นางจึงรู้สึกเงียบเหงาเป็นเท่าตัว
นี่ทำให้นางอดที่จะนึกถึงฤดูหนาวของเมืองหลวงไม่ได้
เพิ่งจะเริ่มมีลมหนาว วังฉือหนิงก็จุดเตาไฟใต้ตำหนักคลายหนาวแล้ว
เดินไปไหนก็อุ่น
ไทฮองไทเฮาจะอยู่เป็นเพื่อนนางทั้งวัน เล่านิทานให้นางฟัง บอกนางว่าเล่นไพ่อย่างไร เรียกสตรีเข้ามาเล่านิทาน ปล่อยให้นางนอนอยู่ในผ้าห่มไม่ไปเรียน และให้แม่นมเมิ่งช่วยนางเขียนตัวอักษรใหญ่สวมรอยเป็นการบ้านของนางส่งให้อาจารย์อย่างจั่วอี่หมิง…แต่ตอนที่นางจากไป กลับไม่ได้คุกเข่าคำนับและบอกลาไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟยที่รักนางมาก
เจียงเซี่ยนรู้สึกไม่สบายใจ
มักจะรู้สึกว่าตนเองไม่ได้บอกผู้อาวุโสในตระกูลอย่างจริงจัง ก็หนีตามหลี่เชียนมาซานซีแล้ว
นางอยากเจอไทฮองไทเฮากับไทฮองไท่เฟย
