ยงสีหน้าแดงก่ำ และเอ่ยอย่างเขินอายว่า “ตอนท่านพี่จากไปสั่งไว้ แต่พวกเราก็อยากอยู่เป็นเพื่อนพี่สะใภ้เหมือนกัน”
เจียงเซี่ยนหัวเราะ พลางครุ่นคิดว่าต้องหาอาจารย์หญิงที่ดีหน่อยให้หลี่ตงจื้ออย่างเร็วที่สุด
ฮูหยินเหอเห็นนางเบื่อ จึงเชิญช่างตัดเสื้อมาทำเสื้อผ้าให้ทุกคนที่บ้าน
ป้าเหอดีใจมาก และทำเสื้อผ้าให้ตนเองทั้งข้างในและข้างนอกสิบกว่าตัว บอกว่าฮูหยินจินกลับบ้านช่วงเดือนสิบเอ็ด เรื่องแต่งงานของเหอถงเหนียงกับจินเฉิงถึงจะไม่มอบสินสอด ทั้งสองตระกูลก็ต้องเรียกว่าญาติแล้วเช่นกัน นางจึงต้องแต่งตัว
ฮูหยินเหอยิ้มตลอด และปรึกษาเรื่องแบบเสื้อผ้ากับป้าเหออย่างร่าเริง
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับไม่ค่อยถูกใจ
นางแอบถามไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อ “หาช่างทำเครื่องประดับที่ดีหน่อยได้หรือยัง?”
ทั้งสองคนส่ายหน้า
เห็นของที่สร้างขึ้นตามแบบของในวังจนชินแล้ว ของข้างนอกจึงยากที่จะถูกใจจริงๆ
เจียงเซี่ยนถอนหายใจยาว
วันเวลาที่ไม่มีหลี่เชียน นางรู้สึกไม่มีชีวิตชีวา
ฉิงเค่อกับไป่เจี๋ยต่างพยายามทำให้นางอารมณ์ดีทุกวิถีทาง
เจียงเซี่ยนยังคงเซื่องซึม โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนกลางคืน นอนอยู่บนเตียงอย่างโดดเดี่ยวคนเดียว ข้างกายไม่มีลมหายใจและความร้อน
