ดภัยของนางจริงๆ อย่างนั้นหรือ?
ผ่านไปสองวัน หลี่เชียนเลือกวันมงคลวันหนึ่งแล้วพาพวกเซี่ยหยวนซี จงเทียนอี้ เว่ยสู่ และฉางจิงไปเสฉวน
ก่อนออกเดินทาง เจียงเซี่ยนอยากส่งหลี่เชียน
หลี่เชียนไม่ให้นางส่ง บอกว่าครั้งนี้ไปเสฉวนอย่างเป็นความลับมาก มีแค่พวกหลี่ฉางชิงกับเกาฝูอวี้ที่รู้ แม้แต่หลี่หลินก็ปิดบัง คนนอกถามขึ้นมา บอกแค่ว่าไปสนามฝึก พอนางส่งแบบนี้ เกรงว่าจะดึงดูดความสนใจของคนอื่น
เจียงเซี่ยนไม่ดื้อดึง
เพียงแต่เช้ามืดนั้นที่หลี่เชียนจากไป นางก็ยังส่งเขาถึงหน้าประตูฉุยฮวา และยืนอยู่หน้าประตูตลอด จะดูหลี่เชียนจากไป
หลี่เชียนโบกมือให้นางกลับไปหลายครั้ง นางก็ไม่สนใจ ทำให้หลี่เชียนจนปัญญา และถอนหายใจพลางส่ายหน้าอย่างจนใจ แล้วย้อนกลับมาอีกครั้ง และกอดนางเบาๆ ถึงจะจากไปโดยไม่หันกลับมา
เจียงเซี่ยนรู้สึกเศร้าทันที และรู้สึกว่าตระกูลหลี่ใหญ่แบบนี้ช่างว่างเปล่าและไร้ผู้คน
หลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียงมาอยู่เป็นเพื่อนเจียงเซี่ยนทุกวัน
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะยิ้มพลางหยอกทั้งสองคนเล่นว่า “ปกติทำไมไม่เห็นพวกเจ้ามาเที่ยว? ตอนที่ท่านแม่ทัพจากไปคงจะไม่ได้สั่งพวกเจ้าไว้ใช่หรือไม่?”
หลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนี
