งนั้นข้าว่าไม่ต้องเอาไปเยอะเกินไป ตอนที่เรือเทียบท่า ข้าไปซื้อที่ร้านตัดเสื้อผ้าที่มีชื่อเสียงในท้องถิ่นก็ได้ ของพวกนี้เจ้าเก็บไว้ที่บ้าน รอข้ากลับมาใส่”
เจียงเซี่ยนคิดดูแล้วก็จริง
เอาหีบสัมภาระไปมากขนาดนั้น จะไปจะมาก็ลำบากเช่นกัน
นางอดที่จะหัวเราะไม่ได้
หลี่เชียนรู้ว่านางไม่เคยทำเรื่องพวกนี้มาก่อน จึงเป็นห่วงมากกว่าปกติ ทำให้ตอนที่จัดการปัญหาหรือสื่อสารกันความคิดวุ่นวายมาก แม้จะปฏิเสธเจียงเซี่ยนแล้ว แต่ในใจกลับซาบซึ้งมาก จึงจูบหน้าผากของนางและเอ่ยว่า “ข้าทิ้งอวิ๋นหลินเอาไว้ เจ้ามีธุระอะไร ก็สั่งให้เขาไปจัดการ เขาละเอียดรอบคอบที่สุด หากเขาก็ทำได้ไม่ดี เจ้าอดทนไว้ก่อน รอข้ากลับมาค่อยว่ากัน” และกำชับนางอีก “ต้องกินข้าวให้ดี อย่านอนอ่านหนังสือนิยายอยู่บนเตียงทั้งวัน เวลาว่างก็เดินเล่นในลานบ้าน หากจะออกไปเดินเล่นข้างนอก อย่าลืมเรียกชีกูไปด้วย…”
ควบคุมทุกสิ่งทุกอย่าง กำชับทีละเรื่อง
เจียงเซี่ยนขานรับ โดยที่ความคิดลอยไปไกลมากตั้งนานแล้ว
ครั้งนี้หลี่เชียนออกจากบ้านไปไกล และทิ้งอวิ๋นหลินเอาไว้ดูแลนาง
นางอดที่จะคิดไม่ได้ว่า ตอนนั้นที่อวิ๋นหลินเป็นแม่ทัพที่ด่านจวีหย่งตลอด ก็เพื่อปกป้องความปลอ
