ระทานอาหารกลางวันที่ตระกูลหลี่แล้วถึงจะบอกลา
ฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่ก็กำลังคิดว่าควรบอกลาแล้วเช่นกัน
ใครจะรู้ว่ากลับเห็นสาวใช้ประจำตัวที่ชื่อฉิงเค่อของเจียงเซี่ยนเดินเข้ามาอย่างรวดเร็ว และกระซิบอะไรบางอย่าง กับเจียงเซี่ยน เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็ยิ้มเยาะทันที และเอ่ยว่า “นางขอโทษแล้ว ข้ารับแล้ว แต่ก็ไม่ได้หมายคว วามว่าข้าจะให้อภัยนาง เขาย้ายไปแล้ว ต่อไปข้าจะไปหาเรื่องใคร เจ้าไปบอกเขา ล่วงเกินข้าแล้ว ขอโทษครั้งหนึ่งก็คิ ดหนีแล้ว ไม่มีทาง! ให้เขาอยู่ซานซี ข้าเห็นเขาจนเบื่อแล้วเมื่อไร พวกเขาจะย้ายเขาไปไหนตามใจชอบอีก ข้าก็ไม ม่สนทั้งนั้น แต่ตอนนี้…เขาต้องอยู่ซานซีและไท่หยวน!”
ฉิงเค่อขานรับ และออกไปอย่างเชื่อฟัง
เหตุร้ายอันใหญ่โตพัดกระพือในใจของฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่
ทั้งสองคนแลกเปลี่ยนสายตากัน และลุกขึ้นลาเจียงเซี่ยนอย่างสุขุมเยือกเย็น ทว่ากลับนั่งในรถม้าคันเดียวกันหน้า ประตูฉุยฮวาของตระกูลหลี่
รถม้าออกจากจวนสกุลหลี่อย่างโคลงเคลง
แต่ฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่กลับไม่พูดอะไรนานมาก
จนกระทั่งเสียงจ้อกแจ้กจอแจที่อึกทึกครึมโครมดังมาข้างหูของทั้งสองคน และรถม้าไปถึงย่านการค้าแล้ว ฮูหยินติงถึ งเอ่ยว
