ศีรษะ
นางหลุบตาลงอย่างทั้งอายและโกรธ ไม่อยากให้เจียงเซี่ยนเห็นความรู้สึกของนาง และเอ่ยด้วยเสียงหดหู่ว่า “ขอโท ทษ ข้าผิดเอง! ต่อไปข้าจะไม่ทำแบบนี้อีกแล้วเจ้าค่ะ!”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า และถามหลี่ตงจื้อกับเหอถงเหนียง “แบบนี้ได้หรือไม่?”
เด็กสาวทั้งสองต่างก็เป็นพวกจิตใจเมตตา ยิ่งกว่านั้นหลี่ตงจื้อยังตีคนแล้ว คุณหนูจวงขอโทษพวกนางต่อหน้าคนม มากขนาดนี้ ในความคิดของพวกนางก็พอแล้วเช่นกัน ดังนั้นเด็กสาวทั้งสองจึงพยักหน้าติดกันหลายครั้ง โดยต่างก็ยอมรั บคำขอโทษของคุณหนูจวงแล้ว
ฮูหยินจวงโล่งอก และขอโทษเจียงเซี่ยนอย่างจริงจังอีกครั้ง “เพราะคนเป็นแม่อย่างข้ารักลูกมากเกินไป พอได้ยินว่า านางถูกคนตีก็สติเลอะเลือน จนไม่ได้ถามสาเหตุของเรื่องราวให้ชัดเจนก็มาถึงบ้าน ขอให้ท่านหญิงอย่าลดตัวลงมาทะเล ลาะกับข้าเลย”
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางพยักหน้า
เหมือนปล่อยเรื่องนี้ไปแบบนี้แล้ว
ฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่รีบลุกขึ้นไกล่เกลี่ย และเรียกให้ฮูหยินจวงกับคุณหนูจวงนั่งลงดื่มชาด้วยกัน
ฮูหยินจวงคิดว่าเสียหน้าแล้ว ก็สานสัมพันธ์กับเจียงเซี่ยนให้ดีดีกว่า จึงนั่งลงด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้ม แล ละพูดคุยกับทุกคน จนกระทั่งรับป
