เจียงเซี่ยนที่คิดจะไปขอยาจากวัดถ่าย่วนคิดว่า ปกตินางยังต้องไปมาหาสู่กับคนกลุ่มนี้ ไม่อย่างนั้นนางนั่งอยู่ในบ้านและไม่รู้ข่าวอะไรเลย นานๆ ไป นางก็จะกลายเป็นผู้หญิงเรือนด้านในที่ไม่รู้เรื่องอะไรเลยจริงๆ
นางถามนายหญิงใหญ่หยวน “วันที่เก้าเดือนเก้าใครคิดจะไปภูเขาอู่ไถบ้าง? ไปภูเขาอู่ไถต้องเดินทางสี่ห้าวันใช่หรือไม่? ไกลขนาดนั้น พวกท่านก็คิดจะไปเหมือนกันหรือ?”
“คนอื่นไปไม่ไปข้าไม่รู้ พวกพี่สะใภ้กับน้องสะใภ้ของข้าจะไปกับข้า” นายหญิงใหญ่หยวนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ทางไกลจะเป็นไร พวกเราจะได้ดูมีความจริงใจ ท่านหญิงคงจะไม่เคยไปร่วมกลุ่มผู้แสวงบุญอย่างแน่นอนใช่หรือไม่? ทุกครั้งที่พวกเราไปร่วมกลุ่มผู้แสวงบุญ จะเต็มไปด้วยผู้คนมากมาย ระหว่างทางทุกที่จะเจอผู้หญิงที่อาศัยค้างคืนชั่วคราว โรงเตี๊ยมก็มีคนพักเต็ม คึกคักกว่าปีใหม่เสียอีก”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างแปลกใจว่า “เช่นนั้นจะไม่ก่อเรื่องง่ายมากหรือ?”
ผู้หญิงธรรมดาน่าจะสนใจว่ามีอะไรอร่อยและสนุกบ้างไม่ใช่หรือ?
ทำไมท่านหญิงเจียหนานกลับถามถึงสิ่งที่มีแต่พวกผู้ชายที่จะถาม?
ฮูหยินหลี่กับฮูหยินติงอดไม่ได้ที่จะแลกเปลี่ยนสายตากัน
ทว่านายหญิงใหญ่หยวนกลับทำหน้าลำบากใจเล็กน้อย แล
