่ไม่มีทางเลือกไม่ใช่หรือ?”
คุณหนูจวงน้อยใจจนตาแดงหมดแล้ว และเอ่ยว่า “เช่นนั้นฉวยโอกาสไปวันไหนที่คนน้อยได้หรือไม่?”
“เด็กโง่!” ฮูหยินจวงเอ่ย “ต้องฉวยโอกาสนี้ไป เจ้าลองคิดดู ต่อหน้าคนมากขนาดนั้น อย่างไรนางก็ต้องคำนึงถึงภาพลักษณ์หน่อยใช่หรือไม่? ต่อให้นางไม่พอใจพวกเราแค่ไหน ก็ไม่อาจพูดจาเหยียดหยามได้เช่นกันกระมัง? ดังนั้นไปตอนนี้ดีที่สุด”
“แต่อย่างไรข้าก็รู้สึกเสียหน้านิดหน่อย!” คุณหนูจวงเอ่ย
ฮูหยินจวงถอนหายใจพลางเอ่ยว่า “ถึงพวกเราจะขอโทษนางเป็นการส่วนตัว คนพวกนั้นจะไม่รู้อย่างนั้นหรือ?”
คุณหนูจวงร้องไห้ออกมา
สุดท้ายก็ยังไปตระกูลหลี่กับมารดา
พวกเจียงเซี่ยนต่างคิดไม่ถึงว่านางยังจะมาเยี่ยมเยียนถึงบ้านอีก
“เช่นนั้นก็เชิญพวกนางเข้ามาเถอะ!” ครั้งนี้เจียงเซี่ยนไม่ได้กลั่นแกล้งนาง และให้คนพาฮูหยินจวงกับลูกสาวมาทันที
ฮูหยินจวงกล่าวคำขอโทษอีกรอบ แล้วดันคุณหนูจวงที่ก้มหน้าหลบอยู่ข้างหลังนางตลอดไปข้างหน้า และส่งสัญญาณให้นางรีบขอโทษเจียงเซี่ยน
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับยิ้มและเอ่ยว่า “คุณหนูจวงขัดแย้งกับน้องสาวสามีของข้า ข้าว่า…คุณหนูจวงขอโทษน้องสาวสามีของข้าด้วยตนเองดีกว่า!”
นี่ให้อภัยพวกนางแล้วหรือ?
ฮูหยินจวงโล่งอ
