ะร่วงลงมา
ให้นางไปขอโทษและยิ้มเข้าสู้เด็กสาวที่ยังอายุไม่ครบสิบห้าปีเต็ม…
ฮูหยินจวงเช็ดน้ำตา และเอ่ยกับลูกสาวว่า “ไม่เป็นไร ข้าแค่จะไปปรึกษากับพ่อเจ้าว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้ ข้าจะไม่ทะเลาะกับเขา เจ้าวางใจเถอะ”
คุณหนูจวงมองมารดาอย่างกังวล แต่ก็ทำได้เพียงมองแผ่นหลังที่ไปไกลของมารดาอย่างไร้ความสามารถเช่นกัน
ตอนที่ฮูหยินจวงไปถึงเรือนของใต้เท้าจวง ฮูหยินจวงก็ใจเย็นลงแล้ว
นางเอ่ยกับใต้เท้าจวงอย่างตรงไปตรงมาว่า “วันนี้เป็นวันที่คุณหนูสามตระกูลหยวนออกเรือน ข้าจะไปขอโทษท่านหญิงเดี๋ยวนี้”
ใต้เท้าจวงก็เอ่ยอย่างชัดเจนเช่นกันว่า “เช่นนี้ดีมาก” แถมยังสั่งให้พ่อบ้านจัดสรรเงินอีกห้าร้อยตำลึง “เจ้าซื้อของอะไรส่งไปให้ท่านหญิงสักหน่อย ถือว่าเป็นคำขอโทษจากพวกเรา”
ฮูหยินจวงโกรธจนเกือบจะหัวเราะออกมา แล้วหยิบตั๋วเงินและหันตัวจากไป
ทว่าตอนที่นางไปถึงตระกูลหยวนนั้น งานเลี้ยงใกล้จะเลิกแล้ว สตรีชนชั้นสูงที่มีฐานะอย่างฮูหยินติงกับฮูหยินหลี่กลับไปแล้ว
ฮูหยินจวงลังเลอยู่ชั่วครู่ ก็ยังเข้าประตูฉุยฮวาของเรือนด้านในของตระกูลหยวน
แน่นอนว่านายหญิงใหญ่หยวนต้อนรับอย่างอบอุ่น พอฮูหยินจวงถามถึงเจียงเซี่ยน นางก็เอ่ยอย่างเสียด
