ายว่า “เห็นว่าท่านหญิงไม่สบาย วันนี้จึงไม่ได้มา”
แต่นางนัดกับฮูหยินหลู่และฮูหยินลู่แล้วว่าอีกสองวันจะไปเยี่ยมเจียงเซี่ยนด้วยกัน
นี่ก็ไม่จำเป็นต้องบอกฮูหยินจวงแล้ว
ฮูหยินจวงแอบรู้สึกดีใจ
ขอโทษเป็นการส่วนตัวกับขอโทษต่อหน้าคนที่มีหน้ามีตาในเมืองไท่หยวนนั้นแตกต่างกันอย่างสิ้นเชิง
วันรุ่งขึ้นนางส่งแม่นมส่วนตัวไปยื่นเทียบเชิญ อยากพบเจียงเซี่ยน
แต่ถูกเจียงเซี่ยนปฏิเสธ
หลังจากนั้นนางส่งเทียบเชิญให้เจียงเซี่ยนสามวันติด
เจียงเซี่ยนทนไม่ไหว จึงสั่งลงไปว่า หากแม่นมของตระกูลจวงมา ก็หามออกไปได้เลย ไม่ต้องสนใจ
ฮูหยินจวงโกรธมาก ลูกชายของผู้ช่วยคนหนึ่งของผู้ว่าราชการมณฑลแต่งงาน นางจึงลากฮูหยินเฉียนมาบ่น “มีแบบนี้ที่ไหนกัน! ข้าไปขอโทษ ส่งเทียบเชิญสามวันติด นางกลับไม่ยอมพบข้า”
ฮูหยินเฉียนไม่อยากเข้าไปพัวพันในนั้นอย่างสิ้นเชิง จึงยิ้ม และพอเห็นว่าฮูหยินหวังมาแล้ว ก็รีบบอกว่า “ขออภัย” และเข้าไปทักทายฮูหยินหวัง แล้วไปที่เพิงที่นั่งด้วยกัน
ฮูหยินจวงขมวดคิ้วเล็กน้อย และเหลือบตาขึ้นเห็นฮูหยินซือ
นางคิดแล้วก็เดินไปหาฮูหยินซือ
ไม่รู้ว่าฮูหยินซือตั้งใจหรือเปล่า จู่ๆ นางก็หันไปคุยกับนายหญิงสกุลตังตระกูลคหบดีในชนบทตระกูล
