จากอวิ๋นหนาน ต่อให้เขาขว้างถ้วยชาหรือเตะเด็กรับใช้ ก็ไม่รู้ว่าควรจะอธิบายกับน้องชายของภรรยาอย่างไรอยู่ดี
การทะเลาะวิวาทเพียงไม่กี่คำของเด็กสาวทำให้กลายเป็นแบบนี้ ใครจะไปคิดถึง
ใต้เท้าจวงเอามือไพล่หลังและเดินในห้องหนังสืออีกรอบ
ประตูส่งเสียงดัง แต่กลับไม่มีคนเข้ามา
ใต้เท้าจวงหันกลับไปก็เห็นใบหน้าอันงดงามของลูกสาวโผล่ออกมาจากในร่องประตู
หากเป็นเวลาปกติ ใต้เท้าจวงก็เรียกลูกสาวเข้ามาด้วยรอยยิ้ม และถามนางด้วยเสียงอ่อนโยนอย่างแผ่วเบาว่าจะทำอะไรไปนานแล้ว แต่วันนี้เขาไม่มีอารมณ์เป็นพ่อที่เมตตาและอ่อนโยนจริงๆ สีหน้าจึงไม่เพียงแต่ไม่ผ่อนคลายแม้แต่นิดเดียว ทว่ายังขมวดคิ้วแน่นมากด้วย และเอ่ยด้วยเสียงเย็นชาปนเฉียบขาดว่า “เจ้ามามีธุระอะไร?” แล้วก็คิดได้ว่าตั้งแต่ฮูหยินจวงรู้ว่าน้องชายถูกย้ายไปอวิ๋นหนานเพราะอะไรก็นอนลงเหมือนรับไม่ได้ แล้วก็รู้สึกโกรธเล็กน้อยที่ฮูหยินจวงไม่ควรส่งลูกสาวไปเลี้ยงดูที่บ้านพ่อตาแม่ยาย สุดท้ายคนเป็นน้ากับน้าสะใภ้ มีอะไรก็ไม่อบรมสั่งสอนให้ดี กลับทำให้ลูกสาวกลายเป็นคนไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงแบบนี้ เวลานี้ไม่เพียงแต่ทำร้ายตระกูลเวิน ไม่แน่วันไหนยังอาจจะทำร้ายตระกูลจวงด้วย แต่เรื่องส่งลูกสาวไ
