ปอบรมสั่งสอนที่ตระกูลเวินนั้น กลับเป็นความคิดของฮูหยินจวง
เพียงแต่ทั้งสองคนแต่งงานกันมานานขนาดนี้ ฮูหยินจวงชอบตัดสินใจทุกเรื่องในบ้านโดยอาศัยน้องชายที่มีอนาคตยาวไกลของตนเอง หากเขามีความเห็นต่าง นางก็จะพาลใส่เขา บางครั้งก็จะนอนลงพลางร้องว่าปวดศีรษะ และไม่สนใจอะไรทั้งนั้น แล้วแกล้งป่วยเหมือนตอนนี้
เขาเป็นผู้ชาย อย่างไรก็ไม่อาจลดตัวลงไปทะเลาะกับผู้หญิงที่ไม่ได้รับการศึกษาเพียงพอได้ จึงทำได้เพียงอดทนแล้วอดทนอีก อ่อนข้อให้แล้วอ่อนข้อให้อีก สุดท้ายกลับอดทนจนนางพาลมากขึ้นเรื่อยๆ
เขาคิดแล้วก็รู้สึกหงุดหงิดมากขึ้น จนเริ่มเห็นลูกสาวขัดหูขัดตาเช่นกัน พอเห็นนางมาด้อมๆ มองๆ และทำตัวลับๆ ล่อๆ เขาก็อดที่จะตวาดไม่ได้ว่า “เจ้าว่าเจ้าทำแบบนี้เหมือนอะไร? จะเข้ามาก็เข้ามา จะออกไปก็ออกไป ทำตัวเหมือนโจร บุตรสาวจากตระกูลสูงศักดิ์ตระกูลไหนทำเหมือนเจ้าบ้าง! เจ้ามาทำอะไร? แม่เจ้าให้เจ้ามาใช่หรือไม่? เจ้าไปบอกแม่เจ้า น้าเจ้าส่งจดหมายมาแล้ว และตำหนิข้าว่าทำไมทำเรื่องใหญ่แบบนี้ไม่บอกเขาสักคำ ตอนนั้นข้าบอกแม่เจ้าว่าอย่างไร ถึงท่านหญิงเจียหนานจะถูกเฉาไทเฮาโยนมาซานซี และถูกบังคับให้แต่งงานกับตระกูลหลี่ แต่อย่างไรนางก็เป็นท่า
