นหญิง พวกเราไม่ถึงกับเอาใจนาง ก็อย่าล่วงเกินนางเช่นกัน ทว่าเจ้ากับแม่เจ้ากลับไม่ฟังที่ข้าพูดแม้แต่คำเดียว เวลานี้น้าเจ้ามาเล่นงานแล้ว อย่าให้แม่เจ้านอนอยู่เลย รีบตอบจดหมายไปหาน้าเจ้า อย่าให้น้าเจ้าคิดว่าข้าทำลายอนาคตของเขา!”
เขาเอ่ยจบก็หันไปหยิบจดหมายที่เวินเผิงสั่งให้คนส่งมายัดใส่อ้อมอกของลูกสาว “นี่…จดหมายของน้าเจ้า ให้แม่เจ้าอ่านด้วย นางมีความคิดที่สุดมาโดยตลอดไม่ใช่หรือ? ให้นางสอนข้าว่าจะตอบจดหมายฉบับนี้อย่างไร” แล้วผลักลูกสาวออกไปข้างนอก และปิดประตู
คุณหนูจวงยืนอยู่นอกประตูอย่างรู้สึกเศร้าเป็นอย่างมาก
ท่านพ่อไม่เคยปฏิบัติกับนางแบบนี้มาก่อน แล้วก็ท่านแม่…แต่ไหนแต่ไรมาก็หน้าตามีชีวิตชีวา ทว่าเวลานี้กลับหน้าเหมือนชุดไว้ทุกข์และล้มป่วยอยู่บนเตียง ไม่กินไม่ดื่มหลายวัน
พอคิดถึงเรื่องพวกนี้ คุณหนูจวงก็อดไม่ได้ที่จะขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน
ทั้งหมดเป็นเพราะท่านหญิงเจียหนาน
หากไม่มีนาง ท่านน้าจะถูกปลดจากตำแหน่งได้อย่างไร ท่านพ่อจะทะเลาะกับท่านแม่และจะรังเกียจท่านแม่ได้อย่างไร แล้วท่านแม่จะนอนอยู่บนเตียงและลุกไม่ขึ้นได้อย่างไร
นางบีบจดหมายของเวินเผิง และวิ่งออกไปข้างนอก จะไปจัดการเจียหนาน แต่กลับถูกแม่นมขอ
