งนางพบและสกัดกลับมา แล้วบอกฮูหยินจวง
ฮูหยินจวงทั้งเสียใจและเกลียด
เสียใจที่คิดไม่ถึงว่าท่านหญิงเจียหนานจะหัวใจขนาดเท่าตากุ้งยิง เรื่องเล็กน้อยก็ต้องทำจนไม่มีที่สิ้นสุด และเกลียดที่ตนเองไม่มีความสามารถ ช่วยน้องชายไม่ได้ และตัดอนาคตของน้องชาย
นางนอนอยู่บนเตียง เดี๋ยวก็คิดว่าสามารถหาใครช่วยพูดให้น้องชายได้บ้าง ทำให้น้องชายย้ายกลับราชสำนักเร็วหน่อย เดี๋ยวก็คิดว่าไว้วันไหนเจียงเซี่ยนสูญเสียอำนาจแล้ว นางจะแก้แค้นเจียงเซี่ยนอย่างไร ทว่าพอได้ยินสาวใช้ประจำตัวรายงานนางว่าลูกสาวจะไปคิดบัญชีกับเจียงเซี่ยน นางก็ตกใจจนเหงื่อตกทั้งตัวทันที และนอนต่อไปไม่ได้อีกแล้ว จึงลุกขึ้นเหยียบส้นรองเท้าและไปที่ห้องของลูกสาว
คุณหนูจวงกำลังซบอยู่บนเตียงและร้องไห้พลางด่าเจียงเซี่ยนเสียงดัง
ฮูหยินจวงรีบไปปิดปากของลูกสาว และไล่คนรับใช้ในห้องออกไปหมด แล้วตำหนินางอย่างรุนแรงเสียงเบาว่า “นี่มันเวลาไหนแล้ว? เจ้ายังพูดแบบนี้อีก? หากให้คนแพร่งพรายออกไป จะไม่ทำให้สถานการณ์เลวร้ายมากขึ้นอย่างนั้นหรือ!”
คุณหนูจวงเพิ่งจะถูกบิดาตวาดด่ามา กำลังรู้สึกเสียใจ ก็ถูกมารดาตวาดด่าอีก จึงโมโหขึ้นมาทันที “ข้าอยู่ในห้องของตนเอง ก็พู
