สว่ก็ทำได้เพียงวางใจชั่วคราวเช่นกัน
หลี่เชียนก็เรียกหลี่จี้ไปคุยเหมือนกัน “พี่สะใภ้ของเจ้าเชื่อใจเจ้า เจ้าก็เอาความกล้าออกมาหน่อย อ อย่าทำงานพัง จนสู้แม้แต่หลิวตงเยว่ไม่ได้!”
หลี่จี้รับปากอย่างเคารพนบนอบ
ออกมาจากเรือนของหลี่เชียน ไม่รู้ว่าตั้งใจหรือบังเอิญ เขากลับเจอหลี่หลิน
หลี่หลินยิ้มพลางถามเขาว่า “ได้ยินว่าท่านหญิงให้เจ้ากับผู้ติดตามของนางไปช่วยนางเก็บค่าเช่าที่ด ด้วยกัน? คิดไม่ถึงว่าท่านหญิงจะไม่มีแม้แต่ผู้ติดตามส่วนตัวสักคน ยังต้องให้เจ้าไปควบคุมดูแลอีก”
เขาพูดอย่างสนใจเล็กน้อย
หลี่จี้อดทนแล้วอดทนอีก ก็ยังอดกลั้นคำพูดที่มาถึงใกล้ปากแล้วต่อไป และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พี่สะ ะใภ้เห็นข้าอยู่บ้านว่างไม่มีอะไรทำ ก็ติดตามผู้ติดตามของนางไปเปิดหูเปิดตาสักหน่อย ถึงอย่างไรผู้ติดต ตามของพี่สะใภ้ก็ออกมาจากในวัง ข้ายังได้ยินว่า…ฮูหยินอยากให้พี่สะใภ้ช่วยหานางในที่ออกมาจากใ ในวังสักคนมาเป็นแม่นมสอนตงจื้อ คิดว่าคนที่ออกมาจากในวังจะต้องแตกต่างกับคนในครอบครัวธรรมดาอย ย่างพวกเราอย่างแน่นอน”
“นั่นก็จริง!” หลี่หลินยิ้มและเดินเฉียดตัวผ่านหลี่จี้ไป
หลี่จี้รู้สึกว่าไหล่ที่ถูกหลี่หลินเฉียดผ่านไปร้อ
