หลี่เชียนรู้สึกได้ว่าเจียงเซี่ยนอยากแกล้งคน
แต่เรื่องนี้จะสำคัญอะไร?
ขอเพียงเจียงเซี่ยนเต็มใจ
เมื่อก่อนตอนที่นางอยู่ในวังก็แกล้งคนอื่นแบบนี้ไม่ใช่หรือ
นี่เป็นเพียงความสนุกและความเคยชินของนางเท่านั้นเอง
หลี่เชียนจึงไม่ไปถามอีกจริงๆ
เจียงเซี่ยนบอกเรื่องที่หลี่จี้มากับหลี่เชียน และเอ่ยว่า “ข้ารู้สึกว่าน้องรองใช้ได้ทีเดียว ทำไมเจ้าไม่คิดที่จะพาเขามาทำงานข้างกาย”
“ไม่ใช่ว่าข้าไม่ให้โอกาสหลี่จี้” หลี่เชียนเอ่ยถึงเรื่องนี้ก็หงุดหงิดเล็กน้อยเช่นกัน และเอ่ยว่า “แต่เขามักจะหลบอยู่หลังข้า อย่างไรข้าก็ผลักให้เขาเดินตลอดไม่ได้กระมัง? ยิ่งกว่านั้นคนๆ นี้จะก้าวหน้าหรือไม่ ต้องให้ตัวเขาคิดได้เองถึงจะสำเร็จ พวกเราบังคับเขา ไม่ช้าก็เร็วเขาก็เดินต่อไปไม่ได้”
เจียงเซี่ยนไม่เอ่ยสิ่งใด และเงียบไปอีกพักหนึ่ง
หลี่เชียนรู้สึกแปลกเล็กน้อย จึงเอ่ยอย่างลังเลว่า “เป่าหนิง เจ้ารู้สึกว่าตรงไหนผิดปกติหรือเปล่า? เจ้าให้ข้าช่วยหลี่จี้เป็นครั้งที่สองแล้ว…”
“อ๊ะ!” เจียงเซี่ยนเหมือนจู่ๆ ก็คิดอะไรบางอย่างออกและได้สติกลับมา นางเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างไม่ใส่ใจว่า “เขาไม่อยากช่วยเจ้าก็ไม่ช่วยแล้วกัน ต่อไปให้เขาช่วยข้าดีกว่า! เจ
