“หัวหน้าตระกูลของตระกูลพวกเขาไม่เลว” เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะเตือนหลี่จี้ “ตอนแรกใช้กำลังข่มขวัญพวกเจ้า แล้วก็เชิญพวกเจ้าไปดื่มชาด้วยท่าทีอ่อนโยน ทั้งไม่กระทบชื่อเสียงในตระกูล และคิดจะเปลี่ยนสงครามให้เป็นสันติภาพ เป็นคนที่เก่งมาก!”
“พี่สะใภ้ก็รู้เหมือนกันหรือ?!” หลี่จี้เบิกตาโต
“ข้าไม่ได้ตาบอดเสียหน่อย!” เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างไม่เห็นด้วยว่า “กลอุบายเล็กน้อยแค่นี้ของเขายังไม่เท่าไรในสายตาข้า!”
หลี่จี้หัวเราะ และเอ่ยว่า “ดังนั้นข้าจึงไม่ได้ไปดื่มชากับเขา”
เจียงเซี่ยนได้ยินแล้วก็อดไม่ได้ที่จะคิดอะไรบางอย่างขึ้นมาได้ในทันใด “หือ?”
“หากข้าไปดื่มชากับเขาตามที่เขาว่า ก็จะถูกเขาจูงจมูกไม่ใช่หรือ?” หลี่จี้พูดไป หน้าตาก็เบิกบานมากขึ้น “ดังนั้นข้าจึงตบรายการสินเดิมของพี่หญิงลงบนตัวของหัวหน้าตระกูลอย่างไม่สนใจไยดี ให้เขาดูเอง…ว่าตระกูลนั้นเป็นอย่างไรกันแน่!”
เขาเอ่ยจบก็ยังอดไม่ได้ที่จะทำเสียงไม่พอใจ
ตามกฎ ผู้หญิงกลับมาอยู่บ้านของตนเองถาวร หากไม่มีสาเหตุพิเศษ สินเดิมต้องทิ้งไว้ที่บ้านสามี แต่กฎระเบียบไม่อยู่เหนือน้ำใจคน หากถึงขั้นนั้นจริงๆ พ่อแม่สามีส่วนใหญ่จะสงสารลูกสะใภ้ที่ต่อไปจะใช้ชีวิตลำบาก จึงให้นางเอา
