่านและมองออกไปข้างนอก
ดวงอาทิตย์ในตอนเที่ยงของฤดูใบไม้ร่วงยังคงร้อนแผดเผามาก บนหลังของหลี่เชียนมีคราบเหงื่อ
เจียงเซี่ยนก็ปล่อยม่านลงอย่างหงุดหงิดเล็กน้อย และจู่ๆ ก็เอ่ยว่า “หากฝนตกลงมาก็ดี”
ไป่เจี๋ยกับฉิงเค่อไม่รู้ว่าทำไมนางถึงพูดออกมาแบบนี้ จึงต่างทำได้เพียงเอ่ยอย่างระมัดระวังมากว่า “ “หากฝนตกลงมา จะต้องเย็นสบายมากอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนไม่เอ่ยสิ่งใด
นางคิดว่าหากฝนตกลงมา หลี่ฉางชิงจะต้องให้พวกลูกชายมาหลบในรถม้าอย่างแน่นอน
เสียดายที่หลายวันนี้ปฏิทินหวงลี่แม่นมาก จนพวกเขากลับไท่หยวนแล้ว ก็ไม่มีฝนตกแม้แต่หยดเดียว เจี ยงเซี่ยนมองอย่างไรก็รู้สึกว่าหลี่เชียนตากแดดจนตัวดำไปหมดแล้ว เพียงแต่นางยังไม่ทันได้ถกเรื่ องนี้กับหลี่เชียน นายหญิงใหญ่ตระกูลหยวนก็มาเยี่ยม และบอกว่าเชิญคนทั้งตระกูลหลี่ไปร่วมพิธี
พวกเขากลับมาถึงไท่หยวนทันก่อนที่คุณหนูสามตระกูลหยวนจะออกเรือน
