้เท่านั้นที่จะทำ ทว่าเขากลับชอบมาก
อย่างน้อย…เขามีงานทำแล้ว
ไม่ต้องอยู่บ้านอย่างเอ้อระเหยลอยชายแบบนี้ทั้งวัน และถูกหลี่จวีถากถางอย่างเย็นชาปนเสียดสีบ่อยๆ
เขามองท้องฟ้าสีครามและอดไม่ได้ที่จะถอนหายใจยาวเหยียด รู้สึกว่าพวกกลัดกลุ้มที่กดทับหัวใจของตนเองเหมือนจะหายไปหมดแล้ว ฝีเท้าก็เปลี่ยนเป็นผ่อนคลายและมีความสุขขึ้นเช่นกัน
——————————————————
แต่เจียงเซี่ยนในเวลานี้กลับมองหลิวตงเยว่ที่สวมเสื้อคลุมยาวผ้าป่านผืนบางสีเขียวเหมือนขนนกแก้วและสวมผ้าตาข่ายที่ใช้ครอบผมสีดำฝังหยกมันแพะอย่างเต็มไปด้วยความสุข พลางเอ่ยว่า “เจ้ากลับมาเมื่อไร? เจ้าแต่งตัวแบบนี้ดูเหมือนคุณชายจากตระกูลที่มั่งคั่งและมีอำนาจจริงๆ!”
ใบหน้าที่ขาวเกลี้ยงเกลาของหลิวตงเยว่ขึ้นสีชมพู
เขาคารวะเจียงเซี่ยนอย่างนอบน้อม และเอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “ท่านแม่ทัพบอกว่า ตอนนี้ยังไม่มีงานของข้า ให้ข้ากลับมารับใช้ท่านหญิงขอรับ”
เจียงเซี่ยนอึ้งไปเล็กน้อย
นางคิดไม่ถึงว่านางเพียงแค่พูดไป ทว่าหลี่เชียนกลับจำไว้ในใจแล้ว
แต่นางไม่ควรจะแปลกใจถึงจะถูก
ชาติก่อนขอเพียงไม่เกี่ยวพันถึงงานอันยิ่งใหญ่ของหลี่เชียน แม้นางจะพูดโดยไม่ได้ตั้งใจ หลี่เชียนก็จะคิดหาทาง
