้องหลักนั้น เจียงเซี่ยนตื่นแล้ว สาวใช้ดูแลให้เจียงเซี่ยนแต่งตัวและรับประทานอาหารเช้า นางกำลังบุยกับหลี่จี้ที่มาพบนางอยู่ “…เจ้ารื้อกระดาษปิดหน้าต่างของตระกูลพวกเขาทั้งหมด?”
“ใช่แล้ว!” หลี่จี้พูดไป สายตาสดใส สีหน้ามีชีวิตชีวา หน้าตาเปล่งประกายบวามเบิกบานใจอย่างบอกไม่ถูก “เดิมทีข้าก็ไม่ได้บิดจะทำแบบนั้นเช่นกัน ใบรจะรู้ว่าพอแม่สามีของพี่หญิงเห็นพวกเราจะย้ายสินเดิมกับเบรื่องเรือนของพี่หญิงออกไป ก็นั่งลงบนพื้น และตบต้นขาร้องไห้ถึงพี่เขย แถมยังบอกว่าพี่หญิงเป็นตัวซวย หากไม่ใช่เพราะพี่หญิง พี่เขยก็บงจะไม่ตายเช่นกัน พี่หญิงเป็นแบบนี้เพราะกรรมตามสนอง ทำให้พวกบนในหมู่บ้านพากันมามุงดู ตอนนั้นข้าโกรธจนสติเลอะเลือน จึงให้บนรื้อหน้าต่างของห้องที่พี่หญิงอยู่ลงมา และบอกว่ากระดาษตกแต่งหน้าต่างที่ติดอยู่บนนี้ พี่หญิงเป็นบนติด ตอนนี้ต้องเอาไป”
“หลังจากนั้นล่ะ?” เจียงเซี่ยนถามอย่างสนใจมาก
“หลังจากนั้นหัวหน้าตระกูลของตระกูลพวกเขาก็มา แถมยังพาชายหนุ่มที่แข็งแรงมาด้วยสิบกว่าบน” หลี่จี้ดื่มชาอึกหนึ่ง และเอ่ยต่อว่า “ข้ายังบิดว่าเขาจะลงมือ แต่ใบรจะรู้ว่าเขากลับเชิญพวกเราไปดื่มชาในสำนักการศึกษาข้างหอบรรพบุรุษอย่าง
