าย เขาเดินกลับไปกลับมาบนระเบียงคดสองสามรอบอย่างตื่นเต้นเล็กน้อย ถึงจะหยุดยืนตรงหน้าเจียงเซี่ยน
“เป่าหนิง เจ้าเป็นคนรู้ใจของข้าจริงๆ!” สายตาที่เขามองเจียงเซี่ยนจริงใจและลึกซึ้ง “เจ้าคิดไปในทางเดียวกันกับข้าเลย แต่ข้าไม่กล้าคิดไปส่านซี…ที่ข้าคิดคือกานซู่ ที่นั่นไม่อุดมสมบูรณ์และอยู่ห่างไกล ทุกคนต่างไม่อยากไป หากที่ที่พวกเราต้องการเป็นกานซู่ ค่อนข้างง่าย ถึงเวลานั้นข้ากับท่านพ่อคนหนึ่งอยู่ข้างในอีกคนอยู่ข้างนอก จะได้ต่างฝ่ายต่างสามารถแลกเปลี่ยนในสิ่งที่ตนเองไม่มีได้ ต่อให้ท่านพ่อถูกบังคับให้พึ่งพาราชเลขาธิการหรือหัวหน้าขันทีคนไหน ข้าอยู่กานซู่ ก็สามารถกลายเป็นทางหนีทีไล่ของท่านพ่อได้เช่นกัน และหลายปีมานี้เงินเดือนทหารนับวันยิ่งจัดสรรยาก หากท่านพ่อสามารถเข้าทางเมืองหลวงได้ ข้าก็จะได้ลดภาระไปหน่อยเช่นกัน…”
ชาติก่อนเป็นเพราะมีเจียงเซี่ยนเปิดทางให้เขา หลี่เชียนถึงได้ไปดำรงตำแหน่งที่ส่านซีง่ายแบบนั้น
แต่ชาตินี้ไม่มีความช่วยเหลือแบบนั้นแล้ว
ทว่าเจียงเซี่ยนใช้แต่ของดีมาโดยตลอด จึงชินกับการใช้ของที่ดีที่สุดแล้ว ในเมื่อกานซู่สู้ส่านซีไม่ได้ เช่นนั้นก็ย่อมต้องคิดหาทางคว้าส่านซีมาให้ได้
นางเอ่ยอย่างก
