ล้าหาญว่า “ในใต้หล้ามีแต่เรื่องที่ไม่กล้าคิด ไม่มีเรื่องที่ทำไม่ได้ ในเมื่อส่านซีดีกว่ากานซู่ เช่นนั้นก็เลือกส่านซี” เอ่ยถึงตรงนี้ นางก็ชะงักไป และเอ่ยอีกว่า “เพียงแต่ข้าไม่รู้ว่าใช้วิธีไหนถึงจะทำให้เจ้าไปส่านซีได้ เจ้าไปสืบดูก่อน ควรทำอะไรก็ทำอันนั้น สรุปว่าต้องคิดทุกวิถีทางเพื่อทำให้เจ้าไปส่านซี ต่อให้เป็นพวกผู้บัญชาการไม่ได้ ก็ต้องเป็นผู้ช่วยหรือรอง แล้วค่อยคิดหาทางให้ได้มันมาอย่างช้าๆ เจ้าคิดว่าอย่างไร?”
เจียงเซี่ยนมีความกล้าเช่นนี้ แล้วเขาจะหวาดกลัวได้อย่างไร!
“ได้!” หลี่เชียนเอ่ยอย่างกล้าหาญและมีปณิธานอันกว้างไกลว่า “ทำอย่างไร ข้าจะคิดหาทางเอง ตอนที่ติดขัด ข้าค่อยมาปรึกษาเจ้า ดูว่าทางเจ้ามีคนช่วยจัดการได้หรือไม่”
“แบบนี้ไม่ดี!” เจียงเซี่ยนปฏิเสธวิธีทำของหลี่เชียนทันที “เจ้าคิดหาทางได้แล้วก็บอกข้า พวกเราปรึกษากันดูว่าสามารถหาใครได้ หากรอให้เจ้าเจออุปสรรคแล้วค่อยมาหาข้า บางทีก็สายไปแล้ว หลังจากจ้าวอี้อภิเษกสมรส จะต้องแตะต้องสำนักราชเลาธิการอย่างแน่นอน ถึงเวลานั้นสถานการณ์ในราชสำนักระส่ำระสาย มีทั้งข้อดีและข้อเสียต่อพวกเรา พวกเราต้องคว้าโอกาสเอาไว้ ไม่อย่างนั้นเรื่องดีก็อาจจะกลายเป็นเรื่อ
