งร้ายได้เช่นกัน”
ในจุดนี้ หลี่เชียนกับเจียงเซี่ยนคิดตรงกัน
เพียงแต่เขายังไม่ชินเล็กน้อย ไม่อยากให้เจียงเซี่ยนเห็นด้านที่ไร้กำลังและอ่อนแอของเขา ทว่าในใจเขารู้ดีว่า หากไม่มีความช่วยเหลือของเจียงเซี่ยน เขาก็ไม่มีทางที่จะวางแผนส่านซีได้อย่างสิ้นเชิง
กลายเป็นนกอินทรีย์ที่กล้าหาญบินร่อนอยู่ที่ขอบฟ้า ปกป้องเป่าหนิงของเขาอยู่ใต้ปีก ทำให้นางไม่ได้รับความทุกข์ในโลกนี้อีกแล้ว…เขากระหายความสำเร็จแบบนี้มาก
ต่อไปปฏิบัติกับเป่าหนิงของเขาอย่างดี
ทำให้นางไม่ต้องคิดกับเรื่องพวกนี้อีกแล้ว
หลี่เชียนแอบสาบานกับตนเอง และกอดเจียงเซี่ยนไว้ในอ้อมกอดอย่างแรง
มีคนไอหนักๆ
หลี่เชียนรีบปล่อยเจียงเซี่ยน
ทั้งสองคนหันกลับไปพร้อมกัน เห็นหลี่จี้ที่หน้าแดงก่ำ และหญิงสาวที่สวมเสื้อคลุมยาวสีดำชายชุดเลี่ยมผ้าป่านสีขาวอยู่ข้างหลังหลี่จี้
“พี่ใหญ่! พี่สะใภ้!” หลี่จี้คารวะพวกเขาอย่างนอบน้อม
หลี่เชียนพยักหน้าเล็กน้อย แต่กลับยิ้มให้ผู้หญิงที่อยู่ข้างหลังหลี่จี้ “พี่หญิง มาได้อย่างไร?”
หลี่เสว่?!
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะมองผู้หญิงคนนั้น
อาจจะเพราะเป็นลูกเลี้ยง หน้าตาของหลี่เสว่จึงไม่มีจุดที่คล้ายกับพี่น้องของหลี่เชียน
