ูเจี้ยนส่งหน่อไม้ฤดูใบไม้ผลิมาชุดหนึ่ง รสชาติดีทีเดียว ข้าเอามาส่วนหนึ่ง วันนี้สั่งให้คนทำเล็กน้อยแล้ว ท่านหญิงต้องไปลองชิมให้ได้”
เจียงเซี่ยนว่างอยู่ในเรือนของตนเองก็ไม่มีธุระอะไรพิเศษเช่นกัน จึงตามป้าเหอไปที่เรือนตะวันออก
ฮูหยินเหอก็ถูกเชิญมาเช่นกัน
ใครจะรู้ว่าพวกนางเพิ่งจะรับประทานอาหารไป แม่นมข้างกายฮูหยินติงก็ส่งเทียบขอพบมา บอกว่าพรุ่งนี้ฮูหยินติงอยากมาเยี่ยมฮูหยินเหอกับเจียงเซี่ยน
ฮูหยินเหอตกใจ และถามสาวใช้ที่รายงานซ้ำแล้วซ้ำเล่าเหมือนไม่อยากจะเชื่อสายตาตนเอง “ฮูหยินติง? ฮูหยินของใต้เท้าติงผู้ว่าราชการมณฑลหรือ?”
“ใช่แล้วเจ้าค่ะ!” ทว่าสาวใช้คนนั้นกลับสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นเต้นเหมือนรู้สึกเป็นเกียรติและโชคดี “ก็คือฮูหยินของใต้เท้าติงผู้ว่าราชการมณฑล” แล้วบอกฮูหยินเหอกับเจียงเซี่ยนเอง “ข้าได้ยินท่านลุงที่เข้าเวรหน้าประตูบอกว่า ฮูหยินติงมาเมื่อวาน แล้วก็ยืมอาศัยอยู่ในบ้านของตระกูลหยวนที่เยื้องกับบ้านของพวกเรา”
ทีนี้ไม่เพียงแต่ฮูหยินเหอ แม้แต่เจียงเซี่ยนกับป้าเหอก็ประหลาดใจเช่นกัน
“ฤดูร้อนนี้ใกล้จะจบแล้วด้วยซ้ำ ลมในภูเขาพัดโดนตัวคนเย็นมาก เห็นว่าเข้าสู่ฤดูใบไม้ร่วงก็เริ่มพัดลมฤดูใบไม้ร่ว
