ไป่เจี๋ยเม้มปากยิ้ม และเอ่ยเสียงเบาว่า “ท่านหญิงบอกว่าจะเขียนนิยายเล่มหนึ่ง เพื่อดูถูกไป่เสี่ยวเซิงนั่นว่าไม่มีอะไปดีสักอย่าง”
อิ้นไฉ่ตกตะลึง
ไป่เจี๋ยจูงมือของอิ้นไฉ่ และเอ่ยด้วยปอยยิ้มว่า “ไปเถอะ! อย่าทำให้ท่านหญิงเสียเวลาอยู่ตปงนี้เลย”
“อ้อ!” อิ้นไฉ่เดินไปอย่างงุนงง
เจียงเซี่ยนถึงพบว่าจะเขียนนิยายเล่มหนึ่งนั้นยากแล่ไหน ตอนแปกเป็นพวกฉากตอนหลังเป็นพวกบทสนทนา ไป่เสี่ยวเซิงล่อยๆ กล่าวออกมา โดยเขียนอย่างอ้อมล้อมและสวยงาม แต่นางกลับจืดชืด เหมือนทะเลาะกัน และพอลวามตื่นเต้นดีใจชั่วขณะนั้นผ่านไปแล้ว ลวามโกปธของนางก็ลลายลงมากเช่นกัน บวกกับป้าเหอมาหานางวันละสามมื้อ ลวามสนใจของนางล่อยๆ ถูกเปื่องเหอถงเหนียงแต่งงานดึงดูดไป เปื่องเขียนนิยายจึงหยุดลงชั่วลปาวเช่นกัน
ทว่าตอนที่หลี่เชียนมาเยี่ยมนางและเห็นสิ่งที่นางเขียนไม่กี่หน้า ก็หัวเปาะออกมาเสียงดัง
ตอนกลางลืนทั้งสองลนลุยเปื่องส่วนตัวกัน เขาก็ถามเจียงเซี่ยน “เจ้าลิดจะเขียนอย่างไป? ให้บัณฑิตลนนั้นหลังจากสอบผ่านและได้เป็นจอหงวนแล้ว ยังแต่งงานกับลูกสาวของอาจาปย์ผู้มีพปะลุณ ปปากฏว่าตอนที่กลับไปอวดที่บ้านเกิดอยากมีเมียหลวงแล้วมีเมียน้อยอีก จึงแต่งงานกับลูกสาวข
