เจียงเซี่ยนลูบจมูกอย่างเขินอาย และถามหลี่เชียนว่า “ตระกูลจวงยังก่อกวนพวกเจ้าไม่เลิกหรือไม่?”
หลี่เชียนไม่คิดจะปิดบังเรื่องรอบตัวกับเจียงเซี่ยน ปิงเหอกับเซี่ยหยวนซีต่างก็ชอบเข้าใกล้เจียงเซี่ยน เจียงเซี่ยนจะรู้ว่าช่วงนี้เขากำลังทำอะไรอยู่ก็ไม่แปลก เขาจึงยิ้มพลางถูจมูกของนาง และเอ่ยอย่างเฉยชาว่า “ตระกูลจวงเป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น ตระกูลของพวกเราเป็นขุนนางฝ่ายบู๊ เขายังไม่มีความสามารถที่จะทำอะไรพวกเราได้!”
แลดูไม่เลิกราอย่างเด็ดขาดมากทีเดียว
ครั้งนี้เจียงเซี่ยนไม่สามารถหลบสิ่งที่หลี่เชียนทำได้ จึงย่นจมูก และเอ่ยว่า “แต่มีแมลงวันส่งเสียงหึ่งๆ อยู่ข้างหู ก็น่ารำคาญมากเช่นกัน”
หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ไม่เป็นไร แมลงวันตัวนี้ไม่ช้าก็เร็วข้าก็ต้องตบตาย”
เจียงเซี่ยนกลับไม่รู้ว่าควรจะพูดอย่างไรแล้ว
หลี่เชียนความรู้สึกไวกับเรื่องของเจียงเซี่ยนมาก พอเห็นสถานการณ์ก็เอ่ยอย่างลังเลว่า “เจ้ามีความคิดอะไรหรือเปล่า?”
ไม่ใช่มีความคิดอะไร ทว่าทำไปตั้งนานแล้ว
เจียงเซี่ยนหัวเราะเล็กน้อย และเอ่ยว่า “เดิมทีก็ไม่อยากยุ่งหรอก แต่ติงหลิวเอาแต่เงียบ ข้าเลยหงุดหงิดเขานิดหน่อย ตระกูลจวงนั่นพึ่งพาอาศัยเวินเผิงน้องชาย
