้เช่นกัน”
เกาเมี่ยวหรงยิ้มพลางพยักหน้า ในใจคิดถึงหลี่หลิน
ทว่าไม่ได้คล้อยตามสิ่งที่ป้าเหอเอ่ย
หากนางแต่งงานกับหลี่หลิน ชีวิตนี้ก็อย่าได้คิดที่จะเหนือกว่าคนอื่นเลย แล้วนางก็จะถูกหลี่เชียนกดหัวตลอดไป
เกาเมี่ยวหรงนั่งต่อไปไม่ค่อยได้แล้ว
นางคุยกับป้าเหอเล็กน้อย ก็ลุกขึ้นบอกลา
ป้าเหอกำลังยุ่งอยู่ จึงไม่ได้รั้งนางไว้เช่นกัน และให้สาวใช้ประจำตัวส่งนางออกไปข้างนอก ส่วนตนเองหันตัวไปที่เรือนของเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนกำลังก้มหน้าเขียนอะไรบางอย่างอยู่บนโต๊ะ
ป้าเหอชะงักฝีเท้า และบอกไป่เจี๋ยเสียงเบามากว่า “เช่นนั้นเดี๋ยวข้าค่อยมา!”
นางรู้จักตัวอักษรง่ายๆ เพียงไม่กี่ตัว จึงเคารพยำเกรงคนที่เคยเรียนหนังสือมาก
ไป่เจี๋ยยิ้มและเอ่ยว่า “ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร ท่านหญิงของพวกเราแค่ว่างเลยเขียนหนังสือเล็กน้อยเท่านั้นเอง”
เจียงเซี่ยนได้ยินก็แอบเบะปาก และวางพู่กันในมือลง แล้วเชิญป้าเหอเข้ามา นางเรียกให้สาวใช้เทน้ำและหยิบสบู่มาให้นางล้างมือ แล้วถามป้าเหอว่า “ท่านหาข้ามีเรื่องอะไรหรือ?”
ป้าเหอหัวเราะและยิ้มพลางอธิบายจุดประสงค์ที่มา “…ช่วยข้าดูรายการสินเดิมของอาถงหน่อย!”
“เรื่องพวกนี้ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน” ต่อไป
