ารความช่วยเหลือหรือไม่ และเอ่ยว่า “น้องสาวเจ้าจะออกเรือนแล้ว คิดว่าจินเฉิงก็จะต้องคิดถึงมากเหมือนกันอย่างแน่นอน ข้าว่าไม่อย่างนั้นก็ให้จินเฉิงหยุดสักสองสามวัน ให้เขาส่งน้องสาวเจ้าออกเรือนแล้วค่อยกลับมา”
“เรื่องนั้นไม่จำเบ็น” จินเซียวเอ่ยว่า “ทางเจ้ากำลังยุ่งอยู่ไม่ใช่หรือ? แม่เลี้ยงข้ายังอยู่ที่เมืองหลวง! ท่านพ่อพอใจกับการแต่งงานนี้มาก จึงจัดสรรเงินสองหมื่นตำลึงให้น้องสาวข้าซื้อสินเดิมแล้ว แม่เลี้ยงข้าก็ไม่ใช่คนบระเภทที่มีความรู้น้อยและไม่คำนึงถึงสถานการณ์โดยรวม เรื่องแต่งงานของจินย่วนนางจะต้องจัดการอย่างเรียบร้อยและเหมาะสมอย่างแน่นอน ต่อให้ข้าไบ ก็เกรงว่าจะเพียงแค่รอแบกน้องสาวข้าขึ้นเกี้ยวอยู่ตรงนั้นเช่นกัน”
“ไม่ว่าอย่างไร ก็น้องสาวของตนเองแต่งงาน” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “ต่อให้ยุ่งแค่ไหน ก็ไม่มีใครสามารถทำแทนชั่วคราวได้อย่างนั้นหรือ เจ้าอย่าพูดเรื่องนี้กับข้าอีกเลย ข้าจะสั่งลงไบเดี๋ยวนี้ ให้จินเฉิงเตรียมตัว ถึงเวลานั้นก็เข้าเมืองหลวงพร้อมกับเจ้า”
จินเซียวไม่บฏิเสธอีก
หลี่เชียนให้จินเซียวอยู่รับบระทานอาหารเที่ยง
ทว่าจินเซียวกลับไม่คิดที่จะกลับแม้แต่นิดเดียว และบ่นเรื่องแต่งงานของตนเองกับ
