อ และเกาเมี่ยวหรงต่างก็หัวเราะออกมา
—————————————————-
เจียงเซี่ยนถูกหลี่เชียนกอดและนั่งอยู่บนตัก เท้าที่ถอดถุงเท้าขาวมาก เขี่ยน้ำในลำธารที่ใสจนเห็นก้นเล่นไม่หยุด มองปลาตัวเล็กตกใจจนทำอะไรไม่ถูกและว่ายพล่านไปทั่ว แล้วก็อดที่จะหัวเราะไม่ได้
หลี่เชียนก็หอมหูของนาง แล้วหัวเราะเบาๆ พลางว่านางว่า “ซน” แล้วหยิบผ้าเช็ดหน้าจะเช็ดเท้าให้นาง
เจียงเซี่ยนไม่ยอม
“น้ำเย็นเกินไปแล้ว ระวังจะไม่สบาย” หลี่เชียนจำคำพูดของหมอหลวงเถียนได้เสมอ เขาบอกว่าเจียงเซี่ยนร่างกายเย็น ของอย่างอาหารที่เย็นก็ห้ามกินเช่นกัน ต้องใช้ยาฤทธิ์อุ่นบำรุงร่างกายตลอดเวลา “เดี๋ยวข้าไปเก็บดอกไม้ที่ภูเขาตรงนั้นเป็นเพื่อนเจ้า”
อุณหภูมิของภูเขามังกรเมฆต่ำกว่าเมืองที่อยู่ไม่ไกล น้ำในลำธารระหว่างภูเขาก็ยิ่งเย็นแล้ว
เจียงเซี่ยนมองตะกร้าไม้ไผ่ที่ผูกอยู่ในน้ำในลำธาร ข้างในเหมือนมีปลาเจ็ดแปดตัว มีสองตัวที่หลี่เชียนโอบนางไว้ในอ้อมแขนและจับมือสอนนางตก นางคิดไม่ถึงว่าคนที่สามารถนั่งนิ่งได้ขนาดนั้นอย่างนาง กลับอย่างไรก็สงบสติอารมณ์ตกปลาไม่ได้ และรู้สึกว่าการตกปลาไม่สนุกแม้แต่นิดเดียว แถมปลายังคาวและเหม็น โชคดีที่หลี่เชียนเก่ง
