มาก ไม่อย่างนั้นพวกฮูหยินเหอมีปลากินที่ไหนกัน?
ทันใดนั้นนางก็ไม่อยากส่งปลาพวกนี้ไปที่ห้องครัวแล้ว
นางปล่อยให้หลี่เชียนอุ้มนางวางลงบนหินสีเทาก้อนใหญ่ที่อยู่ข้างๆ ใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดเท้าให้นาง ช่วยนางสวมถุงเท้า และปรึกษาเรื่องปลากับเขา “ไม่อย่างนั้นเลี้ยงพวกมันไว้ที่ศาลาริมน้ำเถอะ? พวกเราให้คนไปซื้อปลากลับมาหลายๆ ตัว และบอกว่าเป็นปลาที่พวกเราตกแล้วกัน?”
หลี่เชียนไม่เข้าใจความคิดของเจียงเซี่ยน จึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พวกนี้เป็นเพียงปลาป่าธรรมดา ที่ศาลาริมน้ำเลี้ยงได้แต่ปลาคาร์ฟ ให้พวกเจ้าหยอกเล่นในเวลาปกติที่ไม่มีอะไรทำ ปลาพวกนี้โยนเข้าไปก็หาไม่เจอแม้แต่เงา เจ้าเลี้ยงไปก็จำไม่ได้ด้วยซ้ำ”
เจียงเซี่ยนพึมพำว่า “ข้าไม่อยากกินพวกมันแล้ว!”
เป็นเพราะนี่เป็นปลาที่พวกเขาตกครั้งแรกหรือ?
หลี่เชียนสีหน้าอ่อนโยนลงเล็กน้อย เขาตอบเบาๆ ว่า “ได้” และกัดนิ้วเท้าที่สวมถุงเท้าเรียบร้อยแล้วของนาง
เจียงเซี่ยนหน้าร้อนผะผ่าว นางมองสาวใช้ที่ก้มหน้าอยู่ไกลๆ แล้วเหลือบมองหลี่เชียน พลางตวาดเบาๆ ว่า “เจ้าจะทำอะไร?”
หลี่เชียนเพียงแค่ยิ้ม จับเท้าของนางเบาๆ ช่วยนางสวมรองเท้า ตะโกนเรียกปิงเหอมาเสียงดัง
