สั่งให้เขาไปซื้อปลามาจากข้างนอกหลายๆ ตัว แล้วสั่งให้ชีกูหาเวลาไปปล่อยปลาพวกนี้ที่สระบัวข้างศาลาริมน้ำอย่างเงียบๆ
ชีกูยิ้มพลางขานว่า “เจ้าค่ะ” แล้วเทปลาในตะกร้าไม้ไผ่ลงในถัง และถือถังจากไป
หลี่เชียนก็ตบบ่าของเจียงเซี่ยน และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “พวกเราก็ไปเถอะ!”
เจียงเซี่ยนเอ่ยอย่างลังเลว่า “พวกเราไม่รอปิงเหอแล้วหรือ?”
“ไม่รอแล้ว!” หลี่เชียนไม่ยอมให้แก้ต่างหรืออธิบาย และจูงมือของนางไปที่เรือนของฮูหยินเหอทันที
ก่อนหน้านี้ตอนที่ฮูหยินเหอส่งคนมาถามพวกเขา พวกเขานัดกันว่าจะไปรับประทานอาหารกลางวันด้วยกันที่เรือนของฮูหยินเหอ
พอไปถึงเรือนของฮูหยินเหอ คงหมิงกับเกาเมี่ยวหรงต่างไม่อยู่ เห็นว่าทั้งสองคนไปดื่มชาด้วยกันที่เรือนของเกาเมี่ยวหรง
ฮูหยินเหอเจอพวกเขาก็ถามว่าตกปลาได้กี่ตัว?
“เจ็ดแปดตัวกระมัง!” หลี่เชียนยิ้มพลางเอ่ยว่า “ส่งไปห้องครัวแล้ว เดี๋ยวทุกคนลองชิมดูว่าปลานี้แตกต่างจากปกติอย่างไร?”
เจียงเซี่ยนเม้มปากยิ้ม
เจ้าหมอนี่…โกหกโดยไม่ติดอ่างเลย
หลี่หลินไปในเมืองยังไม่กลับมา คนอื่นรับประทานอาหารกลางวันโดยมีฉากกั้นแยกผู้ชายกับผู้หญิงคนละโต๊ะ
ป้าเหอยังชมด้วยว่าปลานี้สด
กว่าเจีย
