จนกระทั่งพระจันทร์ขึ้น หลี่เชียนถึงจะกลับมาด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย
ไม่ใช่ว่าหลี่เชียนไม่มีช่วงเวลาที่อ่อนเพลียมาก เพียงแต่ต่อให้เขาอ่อนเพลียมากแค่ไหน ก็จะจัดการความรู้สึกให้เรียบร้อย และปรากฏตัวต่อหน้าเจียงเซี่ยนอย่างเต็มไปด้วยความมีชีวิตชีวา ปรากฏตัวต่อหน้าเจียงเซี่ยนด้วยสีหน้าอ่อนเปลี้ยเพลียแรงแบบนี้ เป็นคนมาสองชาติ ก็ยังเป็นครั้งแรก
เจียงเซี่ยนตกใจมาก จนแทบจะกระโจนใส่หลี่เชียน “เจ้าเป็นอะไรไป? เกิดอะไรขึ้น?”
“ไม่เป็นไร ไม่เป็นไร!” หลี่เชียนกอดเจียงเซี่ยน และรู้สึกได้ว่าร่างกายของนางกำลังสั่นไปหมด จึงรีบตบหลังนางเหมือนปลอบใจ พลางเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าไม่เป็นไร แค่อยากกลับมาเร็วหน่อย จึงรีบไปหน่อยเท่านั้น”
เจียงเซี่ยนสังเกตเขาอย่างละเอียดพักหนึ่ง พอเห็นว่าเขาเพียงแค่อ่อนเพลียเล็กน้อยจริงๆ ก็โล่งอก แล้วจูงมือเขาไปที่ห้องด้านใน หลังจากสั่งให้ไป่เจี๋ยไปตักน้ำมาดูแลให้หลี่เชียนเปลี่ยนเสื้อผ้า ก็เรียกให้เซียงเอ๋อร์ไปห้องครัวให้แม่ครัวทำอาหารมาใหม่โต๊ะหนึ่ง
หลี่เชียนรู้ว่าเจียงเซี่ยนจะเป็นห่วงเขา ดังนั้นถึงรีบเดินทางขนาดนี้ ทว่าเขาคิดไม่ถึงว่าเจียงเซี่ยนจะร้อนใจขนาดนี้ เห็นเขากลับมาช้า ก็แทบจะร้องไห้แ
