ล้ว
มีแต่คิดถึงคนๆ หนึ่งอย่างจดจ่ออยู่ตลอดเวลาเท่านั้นถึงจะเป็นแบบนี้
หลี่เชียนใจอ่อนยวบ แล้วก็รู้สึกผิดต่อเจียงเซี่ยน
เขาอดไม่ได้ที่จะดึงเจียงเซี่ยนมานั่งข้างกายเขา แล้วลูบผมของนางเบาๆ พลางเรียกอย่างลังเลว่า “เป่าหนิง”
เจียงเซี่ยนเห็นเขาเหมือนมีเรื่องอยากจะพูดแต่ก็หยุดไว้อีก จึงเดาว่าอาจจะเกี่ยวกับที่เขากลับช้า นางสงสารที่เขาลำบาก ไม่อยากแกล้งเขา จึงยิ้มและเอ่ยปากก่อน “เจ้ามีอะไรก็พูดมาตรงๆ! ข้าไม่ใช่ผู้หญิงที่อัปลักษณ์และชั่วร้ายเสียหน่อย เจ้ายังกลัวว่าข้าจะกินเจ้าอีกอย่างนั้นหรือ?”
หลี่เชียนยิ้มออกมา พลางมองเจียงเซี่ยนที่ผิวขาวราวกับหิมะใต้แสงไฟ แล้วก็อดไม่ได้ที่จะลูบหน้าของนาง และเอ่ยเสียงเบาว่า “หากเจ้าเป็นผู้หญิงที่อัปลักษณ์และชั่วร้ายก็ดี อย่างมากที่สุดทะเลาะกัน ชนะก็พอ เจ้าเป็นแบบนี้ ข้ากลับทำให้เจ้าโกรธ โมโห ทำร้ายร่างกาย…”
เรื่องอะไรสามารถทำให้นางโมโหได้?
หรือว่าจะเป็นข้อพิพาทที่เกิดจากความรักในอดีตของเขาอย่างนั้นหรือ?
นอกจากนี้แล้ว ยังมีอะไรสามารถทำให้นางโมโหได้อีก!
เจียงเซี่ยนหายใจติดขัด และเสียใจอยู่ลึกๆ ที่เมื่อครู่ตนเองพูดเร็วเกินไป…
หลี่เชียนเหมือนอารมณ์ไม่ดีมาก จึงไม
