งอะไรอย่าเอาแต่กลั้นไว้ในใจจะดีที่สุด แบบนี้จะคิดฟุ้งซ่านได้ง่ายเป็นพิเศษ ข้ารู้สึกว่าตงจื้อพูดมีเหตุผลมาก ที่ข้าไม่พอใจ คิดไปคิดมา ก็เป็นเพราะข้าอิจฉาคุณหนูเกาเล็กน้อย…”
นางเปิดเผยตรงไปตรงมาแบบนี้ เจียงเซี่ยนชอบมาก จึงยิ้มพลางยื่นลูกพลัมให้นาง และเอ่ยว่า “ในเมื่อเจ้าสามารถพูดออกมาได้ ก็แสดงว่าคิดได้แล้ว คุณหนูเกามีข้อดีของนาง แต่เจ้าก็มีข้อดีของเจ้าเหมือนกัน จะดูถูกตนเองเกินไปไม่ได้เด็ดขาด”
เหอถงเหนียงยิ้มอย่างเขินอาย ทว่ารอยยิ้มสดใสกว่าเมื่อก่อนมาก “ดังนั้นข้าจึงคิดว่าข้าควรเรียนรู้จากตงจื้อ ก่อนหน้านี้นางได้ยินคุณหนูจวงพูดจานินทาพี่สะใภ้ ก็สามารถพุ่งเข้าไปได้อย่างกล้าหาญมาก ข้าก็ได้ยินเช่นกัน แต่กลับกล้าเพียงยืนฟังอยู่ข้างๆ อย่างโง่ๆ…”
คำพูดของนางทำให้หลี่ตงจื้อเขินมาก นางเขินจนหน้าแดงและเอ่ยว่า “ที่ไหนกัน! ตอนนั้นท่านก็โกรธมากเหมือนกันไม่ใช่หรือ? ตอนหลังยังกลับมาเป็นเพื่อนข้าด้วย แถมท่านกลัวว่าท่านแม่จะต่อว่าข้า ยังปลอบข้าว่า จะให้ท่านป้าไปขอร้องท่านแม่ให้ข้า และยังบอกว่าหากท่านแม่ลงโทษให้ข้าคุกเข่าที่หอบรรพบุรุษ ท่านก็จะคุกเข่าที่หอบรรพบุรุษเป็นเพื่อนข้าด้วย”
“อันนั้นข้าปลอบเจ้า
