ไม่ใช่หรือ?” นานๆ ทีเหอถงเหนียงจะพูดเล่นสักครั้ง นางล้อหลี่ตงจื้อเล่นว่า “หากเจ้าถูกลงโทษให้คุกเข่าที่หอบรรพบุรุษ ก็ต้องเป็นหอบรรพบุรุษของตระกูลหลี่อย่างแน่นอน ข้าแซ่เหอ จะคุกเข่าที่หอบรรพบุรุษกับเจ้าได้อย่างไร”
หลี่ตงจื้ออึ้งไป แล้วก็กระโจนใส่เหอถงเหนียงอย่างโมโห พลางตะโกนว่า “ได้! ท่านหลอกข้า! เสียแรงที่ข้าซาบซึ้งมากทีเดียว…”
เหอถงเหนียงหัวเราะ
ทั้งสองคนเล่นด้วยกัน
เจียงเซี่ยนยิ้มพลางมองพวกนาง ในใจรู้สึกสงบและมีความสุข
ปรากฏว่าตั้งแต่วันนั้น ทั้งสองคนก็มักจะมานั่งคุยเล่นที่เรือนของเจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนอดที่จะเอ่ยอย่างแปลกใจไม่ได้ว่า “ทำไมพวกเจ้าสองคนถึงว่างขนาดนี้?”
เหอถงเหนียงเอ่ยว่า “หลายวันนี้ท่านอากับท่านแม่ต่างกำลังฟังแม่ชีที่ชื่อคงหมิงเทศน์ ว่างสนใจพวกเราที่ไหนกัน!”
เจียงเซี่ยนอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้
นางเคยเห็นคดีที่พระกับแม่ชีทำลายตระกูลมามากมาย
ใกล้ชิดกับคนพวกนี้มากเกินไป จนกระทั่งฟังความข้างเดียว เป็นเรื่องที่อันตรายสุดๆ
นางคิดแล้วก็สั่งไป่เจี๋ยว่า “เจ้าไปดูหน่อยว่าเป็นอย่างไร?”
ตอนนี้พวกนางอยู่ด้วยกัน หากทางนั้นวุ่นวายขึ้นมา ทางนางก็ไม่มีทางที่จะรอดพ้น
ไป่เจี๋ยขานรับและจ
