เจียงเซี่ยนอ้างว่าอากาศร้อนเกินไป และปฏิเสธฮูหยินเหออย่างอ้อมค้อม
ฮูหยินเหอรู้ว่านางร่างกายอ่อนแอ มาหลบร้อนที่ภูเขามังกรเมฆยังพาหมอมาด้วย ก็ย่อมไม่บังคับนางอยู่แล้ว ดังนั้นจึงไปอารามภิกษุณีที่ชื่อ ‘จี้อัน’ ซึ่งอยู่ไม่ไกลจากที่นี่กับป้าเหอและเกาเมี่ยวหรง
ส่วนเจียงเซี่ยนก็อ่านหนังสือนิยายของนางอยู่ในห้องต่อไป
หลี่ตงจื้อมาหานางให้ไปเยี่ยมเหอถงเหนียงด้วยกัน “ท่านหมอบอกว่าพี่หญิงหายป่วยแล้ว แต่พี่หญิงยังคงกลุ้มใจและไม่มีชีวิตชีวา ท่านป้าก็ไม่อยู่อีก ข้าอยากชวนพี่สะใภ้ไปปลอบใจนางหน่อย”
เจียงเซี่ยนประหลาดใจ และเอ่ยด้วยรอยยิ้มอย่างลำบากใจเล็กน้อยว่า “ข้าปลอบใจคนไม่ค่อยเป็น!”
จะชาติก่อนหรือชาตินี้ ก็มีแต่คนอื่นปลอบใจและแนะนำนาง นางทำเรื่องแบบนี้น้อยมาก จึงไม่รู้ด้วยซ้ำว่าตนเองจะทำหน้าที่ได้หรือไม่
“อย่างไรก็ดีกว่าข้า” หลี่ตงจื้อพูดไปก็ทำหน้ามุ่ย และเอ่ยอย่างไม่พอใจว่า “พวกนางต่างรังเกียจที่ข้าอายุน้อย มีอะไรก็ไม่ยอมบอกข้า…”
เจียงเซี่ยนหัวเราะ และรู้สึกว่าหลี่ตงจื้อน่ารักมาก จึงลุกขึ้นเปลี่ยนเสื้อผ้า และแต่งตัวใหม่ แล้วไปหาเหอถงเหนียงกับหลี่ตงจื้อ
สาวใช้กับแม่นมที่รับใช้ข้างกายเหอถงเ
