หนียงต่างยืนอยู่ตรงทางเดินด้วยสีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล แม่นมของเหอถงเหนียงกำลังตบบานประตูและเกลี้ยกล่อมเหอถงเหนียง “…ข้าให้คนตุ๋นรังนก ไม่ว่าอย่างไรท่านก็กินสักหน่อยเถอะ ไม่อย่างนั้นนายหญิงกลับมาแล้วจะเป็นห่วงแค่ไหนกัน!”
ในห้องไม่มีเสียงแม้แต่นิดเดียว
แม่นมของนางใกล้จะร้องไห้ออกมาแล้ว
เจียงเซี่ยนไอเบาๆ
คนที่อยู่ในเรือนหันมามองตามเสียง แล้วเรียก “ท่านหญิง” “คุณหนูใหญ่” และพากันย่อตัวคารวะเจียงเซี่ยนกับหลี่ตงจื้อ
เจียงเซี่ยนส่งสัญญาณให้พวกนางลุกขึ้น และยิ้มพลางถามว่า “เกิดอะไรขึ้นหรือ?”
ความกังวลฉายวาบผ่านไปบนหน้าของสาวใช้ที่รับใช้ข้างกายเหอถงเหนียง นางเอ่ยเสียงเบาว่า “คุณหนูใหญ่อารมณ์ไม่ดี สองวันนี้ต่างก็กินได้ไม่ดี…”
แม่นมของนางไปตบประตูของเหอถงเหนียงทันที และเอ่ยว่า “คุณหนูใหญ่ ท่านหญิงกับคุณหนูหลี่มาเยี่ยมท่านแล้ว! ท่านรีบเปิดประตูเถอะเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนอดที่จะขมวดคิ้วไม่ได้
ประตูเปิดแล้ว
เหอถงเหนียงปรากฏตัวอยู่หน้าประตูด้วยสีหน้าซีดเซียว
“ท่านหญิง! ตงจื้อ!” นางเรียกทั้งสองคนอย่างเซื่องซึม และยิ้มออกมาอย่างฝืนใจมาก พลางเอ่ยว่า “ข้าไม่รู้ว่าพวกท่านมาแล้ว…รีบเข้ามาดื่มชาในห้อง
