อีกคนเป็นพี่สาวของเจ้า หากทั้งสองตระกูลได้เป็นทองแผ่นเดียวกัน และแต่งงานกันอีกครั้ง ก็ดีกว่าไม่ใช่หรือ? แต่ข้าดูท่าทางของเจ้า ทำไมถึงไม่ค่อยยินดีล่ะ!”
หลี่ตงจื้อเม้มปาก และเดินจนถึงหน้าประตูเรือนของเจียงเซี่ยน นางถึงจะหยุดฝีเท้า และมองพวกไป่เจี๋ยที่ติดตามพวกนางอยู่ห่างๆ พอเห็นว่าพวกไป่เจี๋ยหยุดฝีเท้าเหมือนกัน นางถึงจะก้มหน้าลงอย่างหดหู่ และเอ่ยเบาๆ ว่า “พวกเขาต่างคิดว่าข้าไม่รู้ ความจริงแล้วข้ารู้ทุกอย่าง…ตอนที่กลับมาจากฝูเจี้ยน ทุกคนต่างยุ่งอยู่กับการเก็บของ ข้าถูกแม่นมจัดให้นอนกลางวันในห้องย่อยในเรือนของท่านแม่ พี่หลี่หลินตามพี่เกามา บอกว่าจะแต่งงานกับพี่เกา…พี่เกาตกใจแทบแย่ และบอก…บอกว่านางชอบคนอื่น หากพี่หลี่หลินไปขอให้ผู้ใหญ่สู่ขอ นางจะโขกศีรษะตายในห้อง…พี่หลี่หลินเหมือนถูกฟ้าผ่า ซักไซ้พี่เกาว่าคนที่ชอบคือใคร แต่อย่างไรพี่เกาก็ไม่ยอมบอก ตอนหลังถูกพี่หลี่หลินบีบคั้นแล้ว ทั้งอายและโกรธ เลยพุ่งไปโขกเสา…พี่หลี่หลินจึงจำเป็นต้องกลับไป…ทว่าในใจของพี่หลี่หลินยังคงคิดถึงพี่เกาอยู่ตลอดเวลา บางครั้งพี่เกามาบอกให้ข้าอ่านและเขียนหนังสือที่เรือนของข้า พี่หลี่หลินก็จะหา
