อกมา “ข้าก็รู้ว่าข้าทำไม่ถูก แต่ข้าก็ควบคุมตนเองไม่ได้…ต่อไปข้าจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว…ข้าจับตามองเขาอยู่ตลอดเวลา…ถึงพบว่าที่แท้เขาจับตามองพี่เกาอยู่ตลอดเวลา…แต่พี่เกากลับไม่มองเขาบ่อยนัก…เพียงแค่ยิ้มให้เขาเป็นบางครั้ง เขาก็ดีใจมาก...”
เขา?! คือใคร?
ในความคิดของเจียงเซี่ยนปรากฎภาพของหลี่หลินขึ้นมาทันที
นางกำลังครุ่นคิดว่าจะลองถามเหอถงเหนียงอย่างตรงไปตรงมาสักหน่อยดีหรือไม่ ใครจะรู้ว่าหลี่ตงจื้อเอ่ยอย่างเฉียบแหลมแล้วว่า “ท่าน…ท่านหมายถึงพี่หลี่หลินหรือ?”
หน้าของเหอถงเหนียงแดงก่ำทันที และเอ่ยอย่างทั้งอายและร้อนรนว่า “ข้าเคยบอกแล้ว ต่อไปข้าจะไม่เป็นแบบนี้อีกแล้ว…”
หลี่ตงจื้อเม้มปาก และไม่พูดอะไรอีก
ทว่าเจียงเซี่ยนกลับรู้สึกว่าอารมณ์ของหลี่ตงจื้อผิดไปเล็กน้อย
แต่นางไม่ได้ถามหลี่ตงจื้อต่อหน้าเหอถงเหนียง ทว่าปลอบใจเหอถงเหนียงเล็กน้อยก่อน จนกระทั่งแม่นมของเหอถงเหนียงยกรังนกเข้ามา ก็เกลี้ยกล่อมให้นางกินสักหน่อย และคุยเป็นเพื่อนเหอถงเหนียงครู่หนึ่ง พอเห็นว่าเหอถงเหนียงหน้าตาฉายแววเหนื่อยล้า ทั้งสองคนก็บอกลา และถามหลี่ตงจื้อระหว่างทางที่กลับไปเรือนของนาง “คนหนึ่งเป็นพี่ชายของเจ้า
