สุดท้ายเจียงเซี่ยนกินหมั่นโถวแผ่นเล็กในจานของหลี่เชียน หลี่เชียนกินเนื้อที่เจียงเซี่ยนย่างให้เขา เพียงแต่หมั่นโถวแผ่นเล็กกรอบอร่อยถูกปาก ทว่าเนื้อกลับชิ้นเล็กไปหน่อย ทั้งสองหัวเราะเรื่องนี้กันนานมาก หลี่เชียนก็ห้ามเจียงเซี่ยนไปปิ้งย่าง ให้นางนั่งอยู่ใต้ต้นฉัตรจีนต้นใหญ่ข้างๆ แล้วเขาย่างพวกอาหารมังสวิรัติที่จืดชืดมาให้เจียงเซี่ยน
เจียงเซี่ยนกินอย่างเอร็ดอร่อยมาก เห็นหลี่จวีโรยผงยี่หร่าลงบนวัตถุดิบที่ตนเองย่างไม่หยุด ก็อดที่จะเอ่ยด้วยรอยยิ้มไม่ได้ว่า “อากาศร้อนขนาดนี้ พวกเรากินแบบนี้ จะต้องเป็นร้อนในอย่างแน่นอน”
“ไม่หรอก” หลี่เชียนยกมะเขือยาวมาอีก และยิ้มพลางเอ่ยว่า “เจ้ากินแต่อาหารมังสวิรัติ”
ทว่าหลี่เชียนกลับไม่ได้กินดี เขามัวแต่ย่างของให้นางกิน
“ข้ากินไม่ลงแล้ว” เจียงเซี่ยนรับมะเขือยาวไป และส่งสัญญาณให้หลี่เชียนกิน “วันนี้กินเยอะเกินไปแล้ว”
เยอะกว่าที่นางกินปกติ
หลี่เชียนไม่กล้าบังคับนาง กลัวว่านางจะไม่สบาย จึงให้เจียงเซี่ยนถือจานไว้ และกินมะเขือยาวอย่างรวดเร็ว
เจียงเซี่ยนก็กำชับเขาว่า “เจ้าย่างเนื้อให้ตนเองเยอะหน่อย”
หลี่เชียนชอบกินเนื้อ
“รู้แล้ว!” หลี่เชียน
