เอ่ยด้วยรอยยิ้ม และถือจานกลับไปที่เดิม
เกาเมี่ยวหรงที่กำลังย่างเนื้ออยู่ก็เอ่ยว่า “หือ” และเอ่ยว่า “ท่านพี่หลี่เชียน ท่านหญิงไม่กินแล้วหรือ?”
หลี่เชียนยิ้มพลางขานรับ และเดินไปหาพวกหลี่หลิน
หลี่จวีรีบเอ่ยว่า “ท่านพี่ ข้าย่างเนื้อให้ท่านเยอะมากเลย”
หลี่เชียนยิ้มพลางขอบคุณเขา
เขาวิ่งไปหยิบเครื่องปรุงมาให้หลี่เชียนอย่างดีใจมาก และถามหลี่เชียนอย่างประจบประแจงว่า “ท่านพี่ อยากเติมอันไหน?”
“เจ้าคิดว่าอันไหนอร่อยก็เติมอันนั้นให้ข้า” หลี่เชียนเอ่ยด้วยรอยยิ้ม
เมื่อก่อนตอนที่ติดตามกองทัพไปทำสงคราม ไม่เคยกินอะไรบ้าง?
เขาเติบโตในค่ายทหารตั้งแต่เด็ก จึงไม่จุกจิกเรื่องอาหารการกิน
หลี่หลินได้ยินแล้วก็ยิ้มออกมา และขยิบตาให้หลี่เชียน พลางเอ่ยเสียงเบาว่า “ข้าเป็นพี่น้องกับเจ้ามาเกือบยี่สิบปี ยังไม่รู้ว่าเจ้ามีความสามารถนี้ด้วย มิน่าเล่าท่านหญิงถึงสามารถใช้ชีวิตที่ซานซีกับเจ้าได้อย่างสบายใจ! นี่ก็เป็นความสามารถเช่นกัน!” เอ่ยถึงตอนท้าย เขาก็แสร้งทำเป็นถอนหายใจ
“มีแต่เจ้านี่แหละที่พูดเก่ง!” หลี่เชียนที่วัยรุ่นยังฝึกความหน้าด้านของชาติก่อนไม่สำเร็จ เวลานี้จึงอดไม่ได้ที่จะถองหลี่หลินอย่างเขินอ
