ายเล็กน้อย
หลี่หลินหัวเราะ
หลี่จี้ที่ย่างและกินอยู่ข้างๆ อย่างเงียบๆ ได้ยินแล้วก็หัวเราะออกมาอย่างเงียบๆ เช่นกัน
เกาเมี่ยวหรงก็เอ่ยเสียงเบาว่า “ไม่รู้ว่าท่านพี่หลี่หลินพูดอะไร? ถึงทำให้ท่านพี่หลี่เชียนหัวเราะไม่หยุด”
หลี่ตงจื้อพลิกปิ้งย่างในมืออย่างกลุ้มใจ เหมือนไม่ได้ยิน จึงไม่พูดอะไร
ส่วนเหอถงเหนียงมองไปที่พวกหลี่เชียนหลายครั้ง สุดท้ายก็เอ่ยว่า “อาจจะพูดเรื่องตลกกระมัง”
แล้วก็ข้ามเรื่องนี้ไป
จนกระทั่งพวกเขากินได้พอประมาณแล้ว ไป่เจี๋ยพาพวกสาวใช้นำจับเลี้ยงมาให้ และเอ่ยกับเจียงเซี่ยนว่า “จับเลี้ยงที่ท่านแม่ทัพสั่งให้พวกเราต้มเจ้าค่ะ และจับเลี้ยงนี้เคยให้ท่านหมอฉางดูแล้ว ท่านหมอฉางบอกว่าท่านดื่มได้ แต่ห้ามดื่มมาก ดื่มได้เพียงถ้วยเล็กแค่นี้ ท่านลองดูเจ้าค่ะ!”
นางเอ่ยจบก็ยื่นจับเลี้ยงถ้วยเล็กมา
น้ำชาสีอำพันกระเพื่อมอยู่ในถ้วยเครื่องเคลือบสีขาว
นางถามไป่เจี๋ยว่า “ชานี้ต้มจากยาหรือ?”
“ใช่แล้ว!” คนที่ตอบนางกลับเป็นหลี่เชียนที่ไม่รู้ว่าเดินมาตั้งแต่เมื่อไร
ไป่เจี๋ยรีบย่อตัวคารวะ
หลี่เชียนนั่งลงข้างกายนางอีกครั้ง และเอ่ยด้วยรอยยิ้มว่า “นี่เป็นเครื่องดื่มของทางก่วงตงและฝูเจี้ยน.
