ยรอยยิ้มว่า “ตรงฝั่งตะวันออกมีศาลาริมน้ำ”
“จริงหรือ!” หลี่จวีเบิกตาโตอย่างประหลาดใจ และหันไปถามหลี่เชียนว่า “ที่นั่นพายเรือได้หรือไม่? มีฝักบัวให้เก็บหรือไม่?”
เห็นได้ชัดว่ายังไม่เดินเล่นเรือนของตนเองจนรู้ก็ถูกลากมาปิ้งย่างแล้ว
เจียงเซี่ยนยิ้ม
“พายเรือได้ และเก็บบัวได้” หลี่เชียนยิ้มพลางตอบหลี่จวีว่า “แต่หากพวกเจ้าจะไปพายเรือ ต้องบอกฮูหยินสักหน่อย พาสาวใช้กับแม่บ้านข้างกายไปด้วย แล้วข้าจะจัดพวกสาวใช้ที่ว่ายน้ำเป็นให้รับใช้อยู่ข้างๆ แม้จะเป็นหน้าร้อน แต่หากตกลงไปในสระบัว ก็เป็นหวัดได้ง่ายมากเช่นกัน แถมหวัดในฤดูร้อนรักษายากกว่าหวัดในฤดูหนาวมาก”
หลี่เชียนที่บ่นแบบนี้ ก็เป็นหลี่เชียนที่เจียงเซี่ยนไม่เคยเห็นอีก
เจียงเซี่ยนรู้สึกว่า หลี่เชียนเหมือนหนังสือเล่มหนึ่ง ทุกครั้งที่นางคิดว่าตนเองอ่านจบแล้ว ทว่าพอพลิกหน้าไป ก็มีเนื้อหาใหม่อีก
ใช้ชีวิตอยู่ร่วมกับหลี่เชียนที่เป็นแบบนี้ นางคงจะไม่มีวันเบื่อกระมัง?
เจียงเซี่ยนมองหลี่เชียนที่รูปร่างผอมเพรียว และรู้สึกว่าบนโลกนี้ไม่มีบุรุษที่หล่อมากกว่าเขาแล้ว
นางมองหลี่เชียนด้วยสายตาหลงใหลเล็กน้อย
เกาเมี่ยวหรงหันหน้าไป กลับเจอกับ
