นลานบ้านบางส่วนที่ซ่อนอยู่ท่ามกลางป่าได้ เป็นสถานที่ชมทิวทัศน์ จึงล้อมด้วยเหล่าต้นไม้ใหญ่ที่ใหญ่ขนาดหนึ่งคนโอบและวางพวกม้าหินกับโต๊ะหินให้คนพักผ่อนอย่างสะเปะสะปะ เวลานี้ลมเย็นพัดเบาๆ อีก พัดจนคนเย็นสบายและสดชื่น ข้อเสนอของนางจึงได้รับการตอบรับจากทุกคนทันที ผู้หญิงอยู่ด้วยกัน ผู้ชายอยู่ด้วยกัน ต่างคนต่างหาที่นั่ง
เจียงเซี่ยนถึงพบว่านางกับหลี่เชียนนั่งอยู่ระหว่างคนสองกลุ่ม
นี่อาจจะเป็นเพราะแต่งงานแล้ว
เจียงเซี่ยนยิ้มเล็กน้อย และปล่อยให้สายลมที่เย็นสบายปะทะหน้าเบาๆ
หลี่เชียนเห็นนางสีหน้าเต็มไปด้วยความพอใจและสบายใจ ก็รู้สึกดีใจมากเช่นกัน แล้วสั่งให้ไป่เจี๋ยนำจับเลี้ยงไปให้คนอื่น และชงน้ำผึ้งให้เจียงเซี่ยนถ้วยหนึ่ง
หลี่หลินหัวเราะ ในเสียงหัวเราะมีความหยอกล้ออย่างปรารถนาดี
หลี่เชียนไม่สนใจ
แต่เจียงเซี่ยนกลับหน้าแดงอีก และอดที่จะรู้สึกมีความสุขไม่ได้
ทุกคนคุยไปคุยไป หลี่หลินก็เอ่ยถึงเรื่องที่จะเชิญสตรีเข้ามาเล่านิทานในจวน
หลี่จวีก้าวออกมาเป็นคนแรก และเอ่ยว่า “ไปเล่านิทานที่โถงบุปผาทางฝั่งท่านแม่ ตรงนั้นเย็นสบาย!”
“ที่ที่เย็นสบายที่สุดในจวนน่าจะเป็นศาลาริมน้ำกระมัง?” เกาเมี่ยวหรงเอ่ยด้ว
