ไอเบาๆ ครั้งหนึ่ง
เจียงเซี่ยนมองเขาอย่างไม่เข้าใจ
ก็ได้ยินเขาตอบว่า “เข้ามา” ไป่เจี๋ยพาสาวใช้ที่ถือถ้วยชาอยู่เดินเข้ามา
นางยิ้มพลางย่อตัวคารวะทั้งสองคน แล้วรับถ้วยชาที่อยู่ในมือสาวใช้มามอบให้หลี่เชียน “ท่านแม่ทัพ น้ำแกงสร่างเมาเจ้าค่ะ”
เจียงเซี่ยนหน้าแดง
หรือว่าเมื่อครู่ที่จู่ๆ หลี่เชียนก็ปล่อยนาง ที่แท้เป็นเพราะได้ยินไป่เจี๋ยรายงานอย่างนั้นหรือ
แต่ทำไมนางไม่ได้ยินล่ะ?
พอคิดถึงตรงนี้ นางถึงพบว่า ไม่ว่าหลี่เชียนจะแอบเล่นกับนางอย่างไร ไร้ยางอายต่อหน้านางอย่างไร ทว่ากลับไม่เคยจะเล่นกับนางต่อหน้าพวกสาวใช้และหญิงรับใช้ข้างกายนางเลย เขามักจะคำนึงถึงเกียรติของนางเสมอ
ก็เหมือนชาติก่อน
ถึงแม้ต่อหน้านางจะทำอะไรลับๆ ล่อๆ อย่างต่อเนื่อง แต่ก็ไม่เคยทำร้ายนางจริงๆ เช่นกัน
ดังนั้นนางถึงวางใจกับเขาเช่นนี้ แล้วปล่อยให้เขาก่อความวุ่นวายและปล่อยผ่านไปกระมัง?
เจียงเซี่ยนคิดถึงตรงนี้ ก็เม้มปากยิ้ม พอเห็นหลี่เชียนดื่มน้ำแกงสร่างเมาหมดแล้ว ก็เร่งให้เขาไปเปลี่ยนเสื้อผ้า และถามถึงกำหนดการเดินทางของเขา “พรุ่งนี้เจ้าจะกลับตอนไหน?”
หลี่เชียนอาลัยอาวรณ์เจียงเซี่ยนเล็กน้อย และเอ่ยว่า “พรุ่งนี้รับประทานอาหารเช้าแ
