นเข้ามา
นายหญิงหนิวดูเป็นผู้หญิงที่กำลังอยู่ในวัยสาวและสวย หน้าตางดงามมาก ส่วนลูกสาวดูเหมือนอายุสิบสองสิบสามปี รูปร่างหน้าตางดงาม หน้าตาสวยกว่ามารดาเล็กน้อย เสียดายที่หน้าตามีความเย่อหยิ่งจองหองที่ปิดไม่มิด จึงทำให้คนยากที่จะรู้สึกชอบได้
สองแม่ลูกคารวะนางอย่างเคารพนบนอบ
เจียงเซี่ยนให้สาวใช้ยกที่นั่งมาให้พวกนาง และพูดคุยกับนายหญิงหนิวเล็กน้อยอย่างสุภาพและมีมารยาท ฉิงเค่อเตรียมของที่จะตกรางวัลพร้อมแล้ว เจียงเซี่ยนจึงให้ฉิงเค่อเอาให้คุณหนูหนิว “ของเล่นเล็กน้อย ขอให้คุณหนูหนิวอย่าได้รังเกียจ”
“ขอบคุณท่านหญิงมาก!” นายหญิงหนิวขอบคุณ
ทว่าคุณหนูหนิวกลับแลดูไม่เห็นด้วย นางรับของขวัญสำหรับการพบกันครั้งแรกที่เจียงเซี่ยนให้นางไปโดยไม่พูดอะไรแม้แต่คำเดียว พลางยืนฟังนายหญิงหนิวกับเจียงเซี่ยนคุยกันอยู่ตรงนั้นอย่างเหม่อลอย สีหน้าเต็มไปด้วยความหงุดหงิด
เป็นเด็กสาวที่ถูกตามใจจนเสียคนแล้ว
เจียงเซี่ยนอดไม่ได้ที่จะถามนายหญิงหนิวว่า “คุณหนูหนิวยังมีพี่น้องหรือไม่?”
“ไม่มีเจ้าค่ะ!” นายหญิงหนิวตอบ สีหน้าแลดูกระอักกระอ่วนเล็กน้อย “ข้ากับสามีมีลูกแค่นางคนเดียว”
มิน่าเล่า!
เจียงเซี่ยนยิ้มและเปลี่ยนเรื่อง
หลี่เชีย
