นส่งปิงเหอมา บอกว่าจะให้หนิวหวาอยู่รับประทานอาหารกลางวัน
แบบนี้เจียงเซี่ยนก็ต้องให้นายหญิงหนิวกับคุณหนูหนิวอยู่รับประทานอาหารกลางวัน
เจียงเซี่ยนสั่งให้ฉิงเค่อไปบอกในห้องครัว และเชิญนายหญิงหนิวกับคุณหนูหนิวไปดื่มชาในโถงบุปผา
นายหญิงหนิวขอบคุณด้วยเสียงอ่อนโยนอย่างแผ่วเบา
แต่คุณหนูหนิวกลับระเบิดอารมณ์ทันที โดยตะโกนใส่นายหญิงหนิวว่า “ท่านบอกว่ามาคารวะก็กลับไม่ใช่หรือ? ทำไมยังต้องอยู่กินข้าวอีก? ข้าไม่อยากอยู่กินข้าวที่นี่! ข้าจะกลับบ้าน!”
นายหญิงหนิวลำบากใจมาก นางดึงลูกสาวพลางหลอกล่อเสียงเบาว่า “กินข้าวแล้วพวกเราก็กลับไป!”
“ข้าจะกลับไป!” คุณหนูหนิวไม่ไว้หน้ามารดาของตนเองแม้แต่นิดเดียว สีหน้าหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อยๆ แล้ว “ท่านไม่รักษาคำพูด! ข้าจะกลับไป!”
ฮูหยินหนิวโกรธ และเรียกเหมือนเตือนว่า “หนิวเป่าจู!”
ทว่าคุณหนูหนิวกลับไม่กลัวแม้แต่นิดเดียว และลุกขึ้นเดินออกไปข้างนอกทันที “ข้ากลับแล้ว!”
ฮูหยินหนิวโกรธจนตัวสั่น นางก้าวไปข้างหน้าสองสามก้าวและดึงแขนของลูกสาวไว้ แล้วเอ่ยเสียงเบาว่า “หากเจ้าไม่เชื่อฟัง ต่อไปเจ้าก็ไม่ต้องตามข้าออกไปข้างนอกอีกแล้ว อยู่ในบ้านตลอดไปเลย!”
สีหน้าของคุณหนูหนิ
