ัน
นางรับประทานอาหารกลางวันคนเดียว และไปนอนที่ห้องด้านในที่เก็บกวาดเรียบร้อยแล้ว
ระหว่างที่กึ่งหลับกึ่งตื่น ก็ถูกทับจนหายใจไม่ออกจึงตื่นขึ้นมา
พอลืมตามอง หลี่เชียนที่ดื่มเหล้ามากำลังกึ่งทับอยู่บนตัวนาง และหอมแก้มนางอย่างเมาเล็กน้อย
เจียงเซี่ยนโกรธมาก จึงผลักเขาออก
หลี่เชียนหัวเราะ และฉวยโอกาสนอนลงข้างกายนาง พลางจับมือนางโดยไม่สนใจการขัดขืนของนาง และเรียกว่า “เป่าหนิง” แล้วเอ่ยว่า “ข้าโชคดีจริงๆ! ที่ได้เจอเจ้า และแต่งงานกับเจ้า…”
เจียงเซี่ยนหน้าร้อนผะผ่าว และตวาดด่าเขาเสียงเบาว่า “เจ้าเป็นบ้าอะไรอีก? รีบไปดื่มน้ำแกงสร่างเมาไป”
“ไม่ไป! ข้าไม่ไป!” หลี่เชียนจับมือของนางไว้ไม่ปล่อย “เจ้าป้อนข้า ข้าถึงดื่ม!”
“เช่นนั้นเจ้าก็ไม่ต้องดื่มแล้วกัน!” เจียงเซี่ยนพูดไป หน้าร้อนมาก แต่กลับลุกขึ้นนั่งและเรียกให้ฉิงเค่อไปยกน้ำแกงสร่างเมามา
———————————
