ฮูหยินเหอเอ่ยอย่างประหลาดใจว่า “นี่ยังไม่ได้รับประทานอาหารเย็นไม่ใช่หรือ? ต่อให้อยากกินบะหมี่ อาหารเย็นก็ทำบะหมี่ก็ได้ ทำไมยังต้องหาคนไปทำบะหมี่ให้ท่านหญิงโดยเฉพาะอีก?”
อาหารเย็นของพวกนางก็ไม่ได้พึ่งพาโรงเตี๊ยมทั้งหมดเช่นกัน หากคนครัวของโรงเตี๊ยมฝีมือดี ก็จะรับประทานอาหารเย็นในโรงเตี๊ยม หากฝีมือไม่ดี ก็จะให้โรงเตี๊ยมทำแค่อาหารหลักเล็กน้อย แล้วพวกนางจะใช้กับข้าวที่นำมาจากบ้านเป็นเครื่องเคียง หากในโรงเตี๊ยมแม้แต่อาหารหลักก็ทำไม่ดี ก็อาจจะขอให้ร้านอาหารที่มีชื่อเสียงในเมืองส่งอาหารมาโต๊ะหนึ่ง
การที่อีกไม่นานก็จะรับประทานอาหารเย็นแล้ว ทว่าจู่ๆ กลับหาคนในตระกูลไปช่วยทำบะหมี่แบบนี้…ทั้งวุ่นวายและรบกวนคน พบเห็นได้น้อยมากทีเดียว!
เกาเมี่ยวหรงยิ้มพลางเอ่ยว่า “แปลกนิดหน่อย…”
“ท่านพี่อาจจะกลัวพี่สะใภ้ไม่ชินกับอาหารและน้ำกระมัง!” หลี่ตงจื้อที่นั่งเงียบอยู่ข้างๆ มาตลอดเอ่ยอย่างกะทันหัน ขัดจังหวะเกาเมี่ยวหรงที่ยังพูดไม่จบ “ไม่อย่างนั้นท่านพี่ก็คงจะไม่ให้แม่บ้านในตระกูลช่วยทำบะหมี่แล้ว”
ฮูหยินเหอพยักหน้า
เกาเมี่ยวหรงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “หากไม่ชินกับอาหารและน้ำ หาแม่บ้านในตระกูลไปทำบะหมี่ก็ไม่มีประโยชน์อยู่ด
